Səni dəhşətə salan qorxu ilə və öz
zəif bədəninlə Sirat körpüsünün
üzərindən keçməyini təsəvvür et!
Əgər qəzəbə tuş gəlmiş və
bağışlanmamısansa, birdən-birə
ayağının Siratdan sürüşdüyünü
görərsən. Əgər Allah səni qorumazsa,
ayağın Siratın üzərində sürüşərkən
halını düşün. O zaman öz-özünə ″
Əbədi olaraq məhv olub getdim!″
deyərsən. Ağlın çaşar. Sonra o biri
ayağın da sürüşər. Başı aşağı
yuvarlanarsan. Ayaqların Siratdan
birdəfəlik üzülər. Dəmir qarmaqların
dərinə və ətinə batmasından başqa
bir şey hiss etməzsən. Onlar
vasitəsilə atəşə doğru dartılarsan.
Atəş isə sənin üzərinə amansızcasına
hücum edər.
Cəhənnəm öz Rəbbinin qəzəbi
üzündən qabarmış, şahə qalxmış bir
haldadır. Atəş səni çəkdikcə, sən
Siratdan daha aşağıya doğru
enərsən. Atəşin hərarətini hiss
etdiyin anda ″Məhv oldum! Həlak
oldum!″ deyə fəryad edərsən.
Peşmanlıq və təəssüf bütün qəlbini
bürümüşdür. Hələ ölməmişdən əvvəl
və dünyada ikən Əziz və Cəlil olan
Allahı razı etməyi, Onun xoşlamadığı
hər şeydən əl çəkməyi və beləcə də
səni bağışlamasını əbəs yerə
təmənna edərsən.
Nəhayət sən atəşin ortasına çatınca
alovlar sənin üstünü tamamən örtər.
Ürəyinin həsrət və müdhiş bir
peşmanlıq hissi son nöqtəsinə çatar.
Sən Cəhənnəmə atıldığın anda
bişərsən. Üzüquylu Cəhənnəmə
yuvarlanaraq fəryad və fəğan etdiyin
anda Əziz və Cəlil olan Allah
Cəhənnəmdən ″Doldun mu?″ deyə
soruşar. Sən həm Cənabı Haqqın
səslənməsini, həm də Cəhənnəmin
bu cavabını eşidərsən: ″Yenə də var
mı?″ (Qaf surəsi: 30) Sən atəşin
içində ikən, alovlar vücudunu
bürümüşkən və bütün bədənin
başdan-başa yaralar içində ikən Uca
Allah:
″Boş yerin var mı?″ deyər. Sonra çox
keçməz ki, vücudun axar, ətlərin
tökülər, sadəcə sümüklərin qalar.
Daha sonra atəş daxilinə hücum
edər. Orada nə varsa, hamısı yeyib
qurtarar. Sən fəryad edərsən, atəş isə
ciyərlərinin içinə girər. Ciyərlərinin
halını təsəvvür edə bilərsən? Sən
ağlayaraq peşmançılığını hayqırdığın
anda belə artıq sənə heç kimin