heyranlıqla baxırdım. Bu adam mənim həyat yoldaşımır yəni?
- Lady in red, what do you think? (qırmızıda olan xanım, nə fikrə getdiniz?)
Bir alıq onun müraciətindən ayıldım. Xşuma gəldi onun “lady in red” deyə müraciət etməsi. Adi bir söz idi, amma yenə də özümü özəl hiss elətdirmişdi.
- Şəms!
- Həə..
- Yaxşısan?
- Hə..
- Gedək onda..
- Gedək.
- Dəqiq yaxşısan?
- Deyəsən
- Niyə? Özünü pis hiss edirsən?
Yaxınlaşıb əlini alnıma qoydu. Qızdırmamın olub olmadığnı yoxlayırmış kimi üzümdə gəzdirməyə başladı. Qızdırmam yox idi, amma utancımdan qızaran yanaqlarımın istisindən baxan deyərdi qızdırmalıdır. O isə narahat baxışlarla mənə baxırdı. Gülümsəyib əlini elə üzümdə tutdum.
- Amal, sakit ol yaxşıyam. Sadəcə həyəcanlıyam. Burada ilk dəfədir insan içinə çıxıram.
Bilmirəm niyə belə yalan dedim. Insanlar bu saat məni ən az maraqlandıran şeydir. Mənim üçün o gecədə sadəcə Amal olacaqdı.
- Madəm yaxşısan, onda gedək.
Maşının arxa oturacağına əl atsa da Amal açmaq istəmirdi. Heç mən də arxada oturmaq istəmirdim. Heç bir bəhanə uydurmadan gəlib ön qapının yanında dayanaraq ona baxıb gülümsədim. Hər halda mesajı almışdır deyə düz gözlərinə baxırdım. O da kiçik bir təbəsüm edərək ön qapını açdı.
Yol boyu baxışlarını hiss etməmək mümkün deyildi. Deyəsən istədiyim olmuşdu.. onda təsir oyatmışdım. Dayanmadan əyləcə elə basırdı ki, bilinirdi ki, diqqəti yolda deyil. Axırda zümü tuta bilməyib bərkdən güldüm.
- Istəyirən mən sürüm?
- Nə?
- Niyəsə həyəcanlısan? Diqqətin yolda deyil. Istəyirsən mən sürüm.
- Sən maşın sürə bilirsən?
- At çapa bilirəmsə....
- Hə o da düzdür. Sən tank da sürərsən.
Ikimiz də artıq bərkəd güldük.Sevirdim onun gülüş səsini. Necə sevməyim? Içimdən elə bil ağır yük götürlümşüdü. Özümü axırıncı dəfə bu qədər xoşbəxt nə vaxt hiss eləmişdim bilmirəm, xatırlamıram. Heç xatırlamaq da sitəmirəm. Mənə bu an bəs idi. Amal yoluna davam estə də tank məsələsinə dayanmadan gülürdüm. Mən axmaq aşiq insanlar kimi sevdiyin şxsin hər