a axsaya yeriyirdim. O an yadıma da düşmürdü ki, ayaqqabıları çıxardım. Beynimə qan getmirdi. Az əvvəlki səhnə gözümün önündən getmirdi. Başqa heç nə düşünə bilmirdim. Nə qədər getmişdim bilmirəm, amma məkandan xeyli uzaqda idim. Uzaqdan yanana işıqlardan bəııi olurdu uzaqlığım.Hara gedirdim onu da bilmirdim. Ya da yox bilirdim. Cəhənnəmə gedirdim.. hə cəhənnəmə. Yenə onları yadıma salıb ağlaya ağlaya addımlamağa başaldım. Bu dəfə uğurlu addım olmadı. Ayağım necə burxuldusa ayaq biləyimi bərk əzdim.Yerə çöməlib bilmirdim onun ağırısına ağlayım, harada olduğumu bilmədiyim üçün ağlayım, hara gedəcəyimi necə gedəcəyimi təsəvvür etmədiyim üçün ağlayım ya Amalla Nadyaya. Hava da get gedə soyuyurdu. Həm duyduğum acıdan həm də əsən mehdən artıq tir tir əsirdim. Başım dizimin üstünə qoyub ağlayırdım. Yanımdakı nəfəsdən dikəlib üzümü qaldıranda gördüyüm qaraltıya necə diksindimsə bədənim keydi.
Bölümün