a bacını xilas edəcəyik.
Məni öz otağına aparmışdı. Bir saat keçdi, xalam da gəlmişdi. Amma həkimdən əsər əlamət yoxuydu. Məni otağına aparan həkim gedib özü onu gətirdi. O isə otağa girməyi ilə çıxmağı bir oldu. Təəsüf deyib getdi. Xalam onsuzda bilmirdi kimə ağlasın. O anda əri övladı, bacısının dərdi ona bəs idi. Qaçıb bacımın otağına girdim. Yataqda yatırdı eləcə. Amma yaşayırdı Şəms. Nəfəs alırdı.
Mən Amalı belə görməmişdim. Rəsmən ağlayırdı. Bu uşaqlıqda olan bir acıdır, amma onda dərin izlər qoymuşdu bəlliydi. Üzünü başqa tərəfə döndərib gözünün yaşını sildi.
Nə qədər qışqırıb həkimi çağırsamda məni zorla bayıra çıxartdılar. Xəstəxanada başqa həkim yox idi. O pulgir həkim bacımı əməliyyatı üçün pulu ödəyəcək biri olmadığı üçün yaşaya yaşaya dedi ki, artıq ölüb. Təsəvvür edirsən aparatdan çəkdi və bilərək onu öldürdü.. ailəmdən qalan son şəxsi də o öldürdü. sonralar o həkimi bir də televizorda gördüm. Mükafat almışdı. ən yaxşı ürək cərrahı deyə.. heç kim bilmirdi ki, o qatildir əslində. Bacımın qatili. Söz vermişdim özümə ki, mən də ürək cərrahı olacam.. imkan verməyəcəyəm ki, bacım kimi başqaları da pulgirlərin qurbanı olsun. Sonra tibb universitetində bizə dərs deyən müəllimlər arasında gördüm onu. Nifrət hissim baş qaldırdı onu öldürə bilərdim. Bir smestr dərsinə girmədim. Qatil olmamaq üçün özümü zorla tuturdum. Birinci kursda bütün qiymətlərim əlaydı bircə onun fənnindən başqa. Imtahanına da girmədim. Nadya ilə də o vaxtlar tanış olmuşduq. Yaxşı dost idik. Birinci kursda oxusa da o da olduqca bilikli idi. Sonra həmin o həkim məni yanına çağırmışdı. Elə məsum rol oynayırdı ki... inanan bilməzdi heç kim ki, o balaca qızın qatilidir.
* * *
- Oğlum, yaxın gəl.
- ...
- Niyə dərslərimə girmirsən?
- ....
- Söz soruşdum?
- Sizin dərsinizə ehtiyacım yoxdur.
- Niyə? Bütün professorlar burada səni tərifləyir, digər qiymətlərinə baxıram hamısı əla, az qalırlar səni indidən xəstəxanaya praktikaya göndərsinlər. Bir tək mənim fənnimə girmirsən.
-