Mən qatillərin dərsinə girmirəm.
- Nə? Bu nə cürət.
- Tonunuzu aşağı salın. Mən çox gözəl bilirəm siz kimsiniz. Siz mənim bacımın qatilisiniz. Sırf o anda kimsəsiz olduğu üçün onu əməliyyat eləmədiniz. Sırf əməliyyatın pulunu ödəyəcək birinin olmadığı üçün o yaşaya yaşaya aparatı çəkdiniz. Bu günə qədər bu vicdanla necə yaşamısınız bilmirəm.
Gözləri hədəqəsindən çıxacaqdı az qala. Bimlirəm bəlkə də xatırlamazdı. Kim bilir nə qədər adamın qatili olmuşdu bilərəkdən. əlini ürəyinə apardı. Sıxıb nəfəs almağa çalışırdı. Mənsə yerimdə qəzəbin verdiyi hikkə ilə tərpənmədən ona baxırdım. Ağrı çəkirdi. Yenə də tərpənmədim. əlini dərmanına aparanda yerə töküldü. Mənim ayaqlarımın altına...
Amal susdu gözünü uzağa dikmişdi. Gicgahında yenidən gərilən damarlar görünürdü.
- Sonra nə oldu?
- Sonra...sonra yerə yıxıldı.. əli çatmırdı dərmana. Mənə baxırdı.. mənim illər əvvəl ona baxdığım kimi. Bacımı xilas etməsini yalvardığım kimi baxırdı. Və illər əvvəl o necə soyuqanlı dayanmışdısa mən də elə. Sözümün ona bu qədər təsir edəcəyini zənn etməmişdim. Dediyim kimi xatırlayacağını da sanmıram. Sadəcə o an niyəsə ürəyi tutmuşdu. Verməyəcəkdim dərmanını.
Inana bilmirəm. Amal yəni bilərək birinin ölümünə səbəb olmuşdu? Indi mən donub qalmışdım. Yəni bu adam bu qədər qəddar ola bilərdi. Başa düşürəm canı yanır, bacısını öldürüblər, amma bu qədər qəddar ola bilər insan? Sonra bir anlıq Əzizə gəldi gözümün önünə. Düşündümdə.. əgər Əzizəyə kimsə nəsə eləsəydi mən neyniyərdim. Bəlkə mən də o adamı öldürərdim.
- Qatil odluğumu düşünürsən?
- Mməənn.. mən nə deyəcəyimi bilmirəm.
- Hə, mən qatiləm. Dərmanını verdim onun amma.... Bilmirəm niyə, amma elədim. Bayıra çıxacaqdım ki, Nadya içəri girdi. əlində olanlar atıb professora doğru qaçdı və “Ata!” deyə qışqırdı.
- Nə? Nadya o həkimin qızıdır.
- Hə.. mən də o anda öyrənmişdim.
- Bəs sonra?
- Dərmanının vermişdim, amma...amma gec olmuşdu. Ürək tutmasından dünyasını dəyişdi. Ölümünə səbəb mən oldum. Ondan fərqim olmadı