qatillerin dersine girmirem.
- Ne? Bu ne cüret.
- Tonunuzu aşağı salın. Men çox gözel bilirem siz kimsiniz. Siz menim bacımın qatilisiniz. Sırf o anda kimsesiz olduğu üçün onu emeliyyat elemediniz. Sırf emeliyyatın pulunu ödeyecek birinin olmadığı üçün o yaşaya yaşaya aparatı çekdiniz. Bu güne qeder bu vicdanla nece yaşamısınız bilmirem.
Gözleri hedeqesinden çıxacaqdı az qala. Bimlirem belke de xatırlamazdı. Kim bilir ne qeder adamın qatili olmuşdu bilerekden. elini üreyine apardı. Sıxıb nefes almağa çalışırdı. Mense yerimde qezebin verdiyi hikke ile terpenmeden ona baxırdım. Ağrı çekirdi. Yene de terpenmedim. elini dermanına aparanda yere töküldü. Menim ayaqlarımın altına...
Amal susdu gözünü uzağa dikmişdi. Gicgahında yeniden gerilen damarlar görünürdü.
- Sonra ne oldu?
- Sonra...sonra yere yıxıldı.. eli çatmırdı dermana. Mene baxırdı.. menim iller evvel ona baxdığım kimi. Bacımı xilas etmesini yalvardığım kimi baxırdı. Ve iller evvel o nece soyuqanlı dayanmışdısa men de ele. Sözümün ona bu qeder tesir edeceyini zenn etmemişdim. Dediyim kimi xatırlayacağını da sanmıram. Sadece o an niyese üreyi tutmuşdu. Vermeyecekdim dermanını.
Inana bilmirem. Amal yeni bilerek birinin ölümüne sebeb olmuşdu? Indi men donub qalmışdım. Yeni bu adam bu qeder qeddar ola bilerdi. Başa düşürem canı yanır, bacısını öldürübler, amma bu qeder qeddar ola biler insan? Sonra bir anlıq Ezize geldi gözümün önüne. Düşündümde.. eger Ezizeye kimse nese eleseydi men neyniyerdim. Belke men de o adamı öldürerdim.
- Qatil odluğumu düşünürsen?
- Mmeenn.. men ne deyeceyimi bilmirem.
- He, men qatilem. Dermanını verdim onun amma.... Bilmirem niye, amma eledim. Bayıra çıxacaqdım ki, Nadya içeri girdi. elinde olanlar atıb professora doğru qaçdı ve “Ata!” deye qışqırdı.
- Ne? Nadya o hekimin qızıdır.
- He.. men de o anda öyrenmişdim.
- Bes sonra?
- Dermanının vermişdim, amma...amma gec olmuşdu. Ürek tutmasından dünyasını deyişdi. Ölümüne sebeb men oldum. Ondan ferqim olmadı Şems. O

<< 1 2 3 [4] 5 6 >>