x yox. Mən yaxşıyam..
- Bəs səhərin gözü açılmamış niyə qışqırırsan.
- Oyan dedim
- Yaxşıda ayıldım nolub
- Babam..
* * *
Babam ayılmışdı. Bizə artıq bu möcüzə kimi gəlirdi. Nə yalan deyim artıq mən ümidimi ondan üzmüşdüm. Elə hamımız. Bircə atamla anam...haqlıda çıxdılar. Babam uzun müddətli yuxudan ayıldığından bir ügn boyunca ətrafı boş boş seyr edirdi. Həkim onun özümü yaxşı hiss etdiyini desə də xəbərdarlıq da etdi ki, onu həyəcanlandıracaq şeylərdən uzaq saxlayaq. O anda pis oldum. Indi mən necə izah edəcəkdim ki, Amal hanı. Babam ayılsa da hələ xəstəxanada qalırdı. Hər gün birimiz növbəli şəkildə yanındaydıq. Əzizəni qoymurduq təbii ki. Anam atam və mən. Bu gecə mənim növbəm idi. Babam yatmamışdı. Mənə baxıb gülümsəyəndə tanıdığını yavaş yavaş özünə gəldiyini gördüm. Bu 6 ay ərzində mənim sirrdaşım olmuşdu. Hər şeyi onunla paylaşmışdım.
- Necəsən baba?
- Yaxşıyam artıq. Gərək sən də gedərdin. Nahaq qaldın.
- Mənə xoşdur..
Başımı onun əlinin üstünə qoydum. O əli ilə ağır ağır saçımı oxşayırdı.. əlini elə tərpədirdi ki, elə bil illərin yorğunluğu var üzərində.
- Şəms.
- Ay can.
- Danışmaq istəyirsənsə yenə dinləyərəm səni..
- Nə? Nəyi?
- ŞƏms, mən yatmış ola bilərəm. Amma hər şeyi eşdirdim.
Bölümün sonu