Sənədli bir şəkildə Əsbəğ ibn
Nübatədən belə nəql edilmişdir: “Beş
nəfəri zina cinayəti ilə xəlifə Ömərin
yanına gətirdilər. Xəlifə, onların hər birinə
şəri hədd cəzası həyata keçirilməsi üçün
əmr verdi. Orada olan Hz. Əli (ə.) belə
buyurur: “Ya Ömər, bu, onların haqqında
verilməsi lazım olan hökm deyildir. Ömər:
“O halda həddi onlara siz verin”-dediyind
ə, hz. Əli (ə.), onlardan birini önə çəkib
boynunu vurdu; digər birisini rəcm (daş-
qalaq) etdi; digərinə qamçı (şallaq) həddi
kəsdi; dördüncüsünə bir həddin yarısı
qədər (əlli qamçı) vurdu; beşincisini isə
üzrlü saydı və sərbəst buraxdı. Bunu
görən xəlifə Ömər, heyrətə gəldi. İnsanlar
da çaşıb qaldılar. Ömər belə dedi: “Ey
Əbəl-Həsən, tək bir hadisədə günahlı olan
beş nəfərə ayrı-ayrı hökm verdin ki, heç
birisi digərinə bənzəmir (bunun səbəbi
nədir)?” Hz. Əmirəl-möminin (ə.) belə
buyurdu:
“Bunlardan birincisi zimmi (İslam
dövlətində yaşayan kitab əhli) idi; (etdiyi
günah ilə) zimmilik xüsusiyyətini itirdiyi
üçün həddi qılıncdan başqa bir şey
deyildi. İkincisi evli bir kişi olduğu üçün
həddi rəcm idi. Üçüncüsü subay olduğu
üçün həddi yüz qamçı idi. Dördüncüsü
qul olduğu üçün cəzası qamçı həddinin
yarısı idi (yəni əlli qamçı). Beşincisi isə
ağılsız bir dəli idi (və deməli hər hansı bir
cəzaya layiq deyildi)”. (Ət-Təhzib,
c.10,s.50; Əl-Füsulul-Miə, c.5,s.331).