kəsiləcək, hər kəs rəqs edib deyib güləcək. Bir tək mən qəlbimdə qabıq qoymuş yara ilə yalandan gülümsəyib başqalarına ayaq uyduracaqdım. Şənlik günü çatmışdı. Evdəkilərə kömək etdiyimdən babamla maraqlana bilməmişdim. O günki söhbətdən sonra bir daha danışmaq imkanımız olmamışdı.
- Şəms, hər şey hazırdı.. bir azdan qonaqlar gələcək, get paltarını dəyiş.
- Gedərəm indi..
- Ay qız get yuxarı.. Əzizə də oradadır. Evdə çalışan xanımlara oxşayırsan. Sən bu evin qızısan.. get dünənə aldğımız qırmızı donu geyin.
Qırmızı don deyəndə başımdan qaynar su tökülür elə bil. Hər şey yenidən yadıma düşür.. bu qədər uzun zaman keçib amma mən hələ də qəhərlə xatırlayırdım olanları. Könülsüz şəkildə yuxarı qalxıb otağıma keçdim. Anamın mənim üçün aldığı qırmızı sareni qaldırıb dolaba qoydum. Sarı rəngdə saremi geyindim. Qonaqlar artıq gəlməyə başlamışdı. Hamını bir bir salamlayıb saxta təbəssümlə bağa yönləndirirdik. Babamın kənardan kiminləsə söhbət etdiyin gördüm. Arxası mənə tərəf olduğundan kimliyi diqqətimi çəkdi. əslində çox adamla söhbət etmişdi həmin gün, amma bu kim idisə mənə arxadan belə tanış gəlirdi. Babam onunla elə isti isti danışırdı ki, məni lap maraq bürüdü. Qolundan tutub üzünü bizə tərəf çevirəndə isə qanım bədənimdə dondu. Bu ki Amal idi. Dizlərimin bağı çözüldü. Əzizəyə tərəf əyildim.
- Şəms , nə oldu. Başın gicəlləndi. Şəmş?
- Əzizə....o...
- Kim?
- O.. o..
- Şəms qorxudursan məni. Nə oldu?
- O gəlib.
- Kim gəlib – deyərək mənim baxdığım yerə tərəf döndü. Elə Əzizə də şokda idi.
- Amal.. o burada neynniyir?
- Əzizə... mən.. mən yuxarı gedirəm. Soruşsalar demə otağımdayam.
- Şəms bəlkə qalasan. Ola bilər babaya görə eləcə ziyarətə gəlib. Həm qaçmaq niyə?
- Mən otağımdayam..
Necə sürətlə yuxarı qalxdımsa bilmirəm tələsdiyimdən yoxsa həyəcandan ürəyimin çırpıntısı qulaqlarımda hiss edirdim. Otaqda yerə çöməlib qeyri ixtiyari ağladım. Onu görəndə anladım.. mən...mən onu zərrə qədər də sevməkdən vaz keçməmişdim. Mən onu təpədən dırnağa qədər