Şəmsparə

37 ci bölüm

Babam sağalmışdı. Artıq evdəydi. Ona özüm qulluq edirdim. Mənim bütün hər kəsdən gizlətdiyimi bir o bilirdi. Bu günlər ərizndə biz daha yaxın olmuşduq. Babam heç vaxt fikrini bildirmir eləcə məni dinləyirdi. Amma bir gün eyvanda oturub qürubu seyr edərkən söhbətə başladı.
- Şəms..
- Ay can.
- Güşən qürub edir görürsən?
- Hə.
- Təsəvvür etki, Vaxabidəsən (səhranın adı). Günəş batır qaranlıq gecə çökür. Zil qaranlıq. Heç nəyi görməyəcəksən. Addım atmaqdan qorxacaqsan ki, birdən yıxılarsan. Ya da ayağını ilan sanar. Ya da başqa bir həşərat... ətrafı aydınladacaq heç nə yoxdur. Ay belə üzünü göstərmir. Neyniyərsən?
- Qaldığım yerdə günəiş doğmasını gözləyərəm hərəkət etmək üçün.
Babam üzünü mənə döndərmədən qürubu seyr edərək gülümsədi.
- Demək günəşin doğmasını gözləyərsən. Yəni özün də etiraf edirsən ki, hər qaranlıq gecəniz bir günəşli sabahı var.
Babam nə demək istəyirdi anlamırdım.
- Hə, elədir.
- Onda niyə həyatında qürub edən günəşi yenidən doğmasına imkan vermirsən.
- ...
- Sən ki, günəşin özüsən... onda niyə yenidən hər şeyə başlamırsan. Yeni səhərə açılmırsan? Hər gün günəşli olacaq deyə bir şey yoxdur. ən isti ölkələrdə belə hava anidən dəyişir, elə bir yağış basır ki, yuyub aparır sel kimi. Hər şeyi viran belə qoya bilir. Amma sonra yenidən doğur və qurudur yağışdan geri qalanları. Həyat da belədir. Qurursan, tikirsən. Bir gün anidən zəlzələ baş verir hər şey başına çökür. Amma yenidən durursan ayağa və yenidən hər şeyi tikirsən. Sonra yenə...bu mübarizədir. Sən hər şeyi yenidən başlamalısan.
- Mən...Siz sağalan kimi isveçə getməyi düşünürəm. Demişdim.
- Yox.. bu yenidən doğmaq deyil. Bu sadəcə qaçışdır.
- Bəs neynim?
- Mənə güvənirsən?
- Əlbəttə, o nə sözdür.
- O zaman.. səbr et.
- Anlamadım..
Əlimin üstündən astaca vuraraq gülümsədi və gözünü qırpdı. Yenə də bir şey anlamamışdım. Günlər keçdikcə babam daha da yaxşı olurdu. Bu münasibətlə atam dostlar arasında şənlik edəcəkdi. Qurbanlar