demirler. Onda nece hamını yalançı çıxartmışdılarsa indi de ele edecek. Görersen.
- Xestexanaya gelenecen çox qan itirdi.
- Qanı tapılmayan qan deyil. Narahat olma. Bir azdan özüne geler. Sadece ona yaxşı qulluq lazımdır. O da anası ile Ezize ona lazımından yaxşı baxacaq..
Ebdül bey, sakit danışırdı, amma qorxurdu. Gözlerinden belliydi. Heyati tehlüke ççox kiçik bir faiz idi. amma bu kiçik reqem bele bizi qorxudurdu.
- O eclafı tapdılar?
- He..amma..
- Ne?
- Özünü vurub. Yaralıdır.
- Eybi yox, yarımçıq qalan işini men tamamlayaram.
- Yox.. qetiyyen. Uzaq duracaqsan. Şemsin menim üçün ne demek olduğunu bilirsen. Heç kim dünyada onu menim qeder seve bilmez. Hetta sen bele. Onun dırnağına zerer gelse dünyanı yıxaram. Amma Şems yaşayır, bizimledir. Menim ailem var. Ve mensiz qoya bilmerem onları. Başa düşürsen? Bu sene de aiddir. Şems ayılıb seni yanında görmeyende ne deyeceksen?
- eger ona bir şey olsa, özüme cavabdeh deyilem.
* * *
Şems artıq ayılmışdı. Dayanmadan Amalın adını sayıqlayırdı. Hekimler otaqdan çıxıb erebce nese danışırılar. Ebdül beyin üzünde yaranan gülüşden her şeyin qaydasında olduğunu anlamaq olardı. Amal Ebdül beyin ağızndan çıxacaq söze baxırdı.
- Ne dedi?
- Deyir ki, qızın üçün düşdün ikinci plana.
- Ne?
- Seni görmek isteyir. Get. Ayılıb.
Amal Ebdül beyin sözünü tamamlamasına mehel qoymamış otağa girdi.
Ağır ağır qalxıb enen kiprikler arasından baxan, Amalın ilk günden üreyini feth eden qehveyi gözler..
- Şemsim, güneşim.. canım..
Dayanmadan Şemsin elini öpüb üzüne gözlerine sürtürdü.
- Çox şükür.. .Özüne geldin.
Şems elini Amalın elinden çekereq taqetsiz halda üzüne sille çekmeye cehd etdi. Uğurlu olmasa da ede bilmişdi
- Ey neye göre?
- Xeyanetine göre
Amal özünü saxlaya bilmeyib güldü.
- Burada bu halınla bunu eledinse sene sözüm yoxdur.
- Gözle qüvvetimi yığım onda göreceksen sen.
- Güneşim.. eger imkan verseydin sene her şeyi danışardım. Men sene heç vaxt xeyanet etmemişem. Bunu ağlımdan bele

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 ... 9 >>