incitmək? Mən onu özümdən çox sevirəm Anar.Jalədən sonra elə bilirdim bir daha sevməyəcəm.

(NUR) -Nigar mən ilk dəfədir belə oluram. Onu görəndə yerə göyə sığmıram.
(ƏKBƏR)- O artıq həyatımın bir parçasına çevrilib.
(NUR)- O olmayanda sanki nəyisə itirirəm.
(ƏKBƏR)-Ona yad gözü baxsa, yad əllər dəysə həmin gözləri oyub, əlləri də qıraram.O mənə aid olmasa belə mən artıq ona sahiblənirəm.
(NUR)- Onu sevdiyimi sanıram, bəlkə də sevirəm .Amma biz...
(ƏKBƏR)- Amma biz dostuq...
Anar , Nigar -Heç nə üçün gec deyil.

Axşam düşür.Nur naharını edib otağına keçəndə telefonuna zəng gəldiyini görür. Bu Əkbər idi.Həyəcanlanır.Əlləri əsir, özümü birtəhər toplayıb zəəngi cavablandırır..
-Alo-səsi titrəyirdi.
-Nur? Narahat etmədim.
-Yox.O nə sözdür.Nə zaman istəsən axtar.
-Darıxıram.
-Kim üçün .
-Bilmirəm.Biri var .Onu sevirəm.Düşüncəsi rahat buraxmır məni.
Nur bu sözləri eşidərkən pis olmuşdu. "Deməli, başqası var" deyə düşündü.
-Nur?
-Aha eşidirəm. Hə sevmək gözəldir.
Əkbər mövzunu dəyişdi artıq.Nurun səs tonunun

Dəyişdiyini hiss etdi.
-Deyirəm sabah layihə üçün birləşəcik.Maraqlı olar.....
Onlar beləcə düz 1 saat müxtəlif mövzulardan söhbət etdilər. Heç bir telefonu söndürmək istəmirdi sanki.
Səhər açılıR.Şəhərdə canlanma baş verirdi. Hər kəs dərsə tələsirdi.Nur alarmın səsinə oyandı.Əlində telefon yuxuya getdiyini başa düşdü. Saata baxıb cəld özünü toparladı.O bu gün gözəl görünmək istəyirdi..Saçlarını səliqə ilə darayıb düzləşdirmişdi.Gözlərinə sürmə və dodağına açıq tonlarda blesk sürmüşdü.Nəhayət hündür ayaqqabılarını da geyinib evdən çıxdı. O hündür ayaqqabılara çox öyrəşməmişdi azca çətinlik çəkirdi. Məktəbin həyətinə doğru irəliləyirdi.Qarşıdan gələn Anarla Əkbəri görüb onlara doğru irəlilədi. Hər ikisi ilə salamlaşıb onlarla birgə addımlamağa başladı.Əkbərin üz ifadəsində zəhrimar yağdığını görməmək üçün kor olmaq lazım idi. Anar irəlidə Leylanı görüb onlarla xüdafizləşdi.Əkbərlə Nur yenə irəliləyirdilər.Birdən Nurun səsinə hər ikisi