Səmada dünyanı yaşayarkən sonsuz azadlığımla birlikdə ,
həyatı axtarırdım nə olduğunu bilə bilmədən ... Bir su damlasıydım , günəşin işıqlarında rənglərlə oynayan , qaranlıqlarda
ulduzlarla danışan ... Xoşbəxtdim küləklə birlikdə
maviliyə sovrularkən , xoşbəxtdim quşlarla qanad çırparkən ,
xoşbəxtdim göy qurşağı olub rəngləri saçarkən ...

İlişmişkən bir buludun arxasına , görərdim yaşayanları
yer üzündə ... Hamısı zamanla qaçar kimi , həmişə bir şeylərin
arxasında ... Bəzən bir quşun qanadına qarışar ,
uçardım onunla , küləyə qarşı qışqırıqlarla birlikdə.

Həyatı soruşardım quşlara , nədir deyə? Azadlıq deyərdilər mənə ... Göylərdə azadca qanad çırpa bilmək , küləyə baş qaldırmaq. amma
yağış yağdığında azadlıqları əlindən alınar , ağırlaşan qanadları
daha çox çırpına bilməzdi damlalar qarşısında ... Sığınarkən bir qaya
qovuğuna , azadlıqlarını təslim edərdilər yağışa , səssizcə ...

Qarışdım bir gün yağış damlalarının arasına , gücü hiss edə bilmək üçün ... Torpağa qarışmaq istədim , çoxalmaq istədim , azğın bir çay olub axmaq istədim , dəniz olmaq istədim , həyatı tapmaq istədim , həyat olmaq istədim ... Tərk etdim səmanı günəşə vida edə bilmədən ... Altımda getdikcə böyüyən yer üzü məni özünə doğru sürətlə çəkərkən daha da böyüdüm , çoxaldım. Qaçmağa başladım bir an əvvəl torpağa qovuşa bilmək üçün. Həyatı hiss edə bilmək üçün ... Həyat ola bilmək üçün ...

Torpağa ilk toxunuş, ilk sarılış ... İsti idi torpaq , səmanın
ola bilmədiyi qədər ... Məni qucaqladı şəfqətlə , məni içinə aldı sevgiylə ...
Sevdim onu ... Sevirəm dedim yaşamağı səninlə birlikdə ... Torpağın
dərinliklərində , qaranlıq istiliklərdə etibarı hiss etdim ... Zaman
keçdikcə böyüdüm , çoxaldım ... Yerimdə dayana bilməz hala gəldim ...

Günəşi darıxdım ... Ulduzlara salam demək istədim .... Tərk etdim
torpağı. Istiliyini , şəfqətini. Bir səhər çiçəklər açarkən səmanı
gördüm yenidən ... Elə mavi , elə sərhədsiz , elə azad ...

Axdım , getdikcə böyüyərək ... Məni