Peyğəmbərin (s) həyat tərzinə diqqət yetirsək görərik ki, o həzrət ibadətlərində yer üzərinə səcdə etmiş və hamıya məhz bu cür səcdəni əmr etmişdir.
“Səhih Buxari”də qeyd edilmiş bir hədisdə Әbu Səid əl-Xidri belə deyir: “(Namazdan sonra) gözlərim Peyğəmbərə (s) sataşdı onun burnunda su ilə torpaq izləri görünürdü.”
Bəli, bu Allah rəsulunun səcdəsidir. Bizlərə “mənim yerinə yetirdiyim namazı nə cür görmüsünüzsə, siz də namazınızı məhz o cür yerinə yetirin” – kəlmələrini xitab edən Peyğəmbərin (s) səcdəsi! Qur`ani-kərimdə də bizlər üçün belə bir əmr və tövsiyə vardır:

“Həqiqətən Allahın rəsulu (Allaha, qiyamət gününə ümid bəsləyənlər və Allahı çox zikr edənlər üçün”) gözəl nümunədir.” (“Əhzab” surəsi, ayə 21)

Digər ayədə isə belə buyurulur:

“Peyğəmbər sizə nə verərsə, onu götürün, nəyi qadağan edərsə, ondan çəkinin.” (“Həşr” surəsi, ayə 7)

Aişədən nəql olunan rəvayətdə belə deyilir:
“Səcdə halında Peyğəmbərin bir vasitə ilə üzünü qoruduğunu görməmişəm.” (Hədisin qaynağı: “Müsnədi Əhməd”, c.6, səh. 58; “Kənzül-ümmal”, c.4, səh. 212;)

Bu hədis də ona dəlalət edir ki, Peyğəmbərin bütün səcdələri “yer” üzərinə olmuş və həzrət heç vaxt üzünü səcdə halında bir vasitə ilə örtməmişdir.

Vailin nəql etdiyi rəvayətdə deyilir:
“Peyğəmbər (s) səcdə edərkən alnını və burnunu yer üzərinə qoyduğunu gördüm.” (Hədisin qaynağı: “Əhkamul-Qur`an”, c.3, səh. 36; “Müsnədi Əhməd”, c.4, səh. 315;)

Peyğəmbər (s) də, öz növbəsində “yer” hesab edilməyən əşyalar üzərinə səcdəni qadağan etmişdir. Bir hədisdə belə nəql edilir:

“Peyğəmbər (s) görür ki, bir nəfər (qumun istiliyi alnını yandırmasın deyə, əmmaməsini alnının üstünə çəkərək)
əmmaməsinin üzərinə səcdə edir. Peyğəmbər (s) əli ilə həmin şəxsə əmmaməsini qaldırmağı işarə edir və əmr edir ki, alnını yer üzərinə qoysun.”

(Hədisin qaynağı: “Sünəni Beyhəqi”, c.2, səh.105; “Əl-İsabə”, c.2, səh. 201; “Biharül-ənvar”, c.85, səh. 157)