deyildİ.Amma könül sevən göyçək olar deyiblər.Nurun gözlərində nur var idi. Əkbər artıq vaxtı çatdıığını düşünürdü .
Toy bitdi Nur çox yorğun idi .Gəlib özünü yatağa atdı .Gözünün önündə sarayın həyətində Əkbərlı baxışmaları canlandı.O ürək döyüntülərinin artdığını hiss edirdi.
1 həftə sonra.
Nurun qardaşı Murad Leyla ilə birlikdə Moskvaya köçmüşdülər.Onlar daha orada yaşayacaqdılar.Həm Muradın işi də orada idi.Nur yenə səhər tezdən dərsə getmək üçün evdən çıxdı.Lakin qapılarının ağzında duran maşının yanında Əkbəri görüb ayaq saxladı. Onlar salamlaşdılar. Əkbər onu bitəhər maşınla aparmağa razı salmışdı. Nur arxa oturacaqda oturub gözlərini yola dikmişdi.Heç biri danışmırdılar. Əkbər tez-tez güzgüdən Nuru izləyirdi.
Günlər beləcə keçirdi.Nur bir gün məktəbin çıxışına doğru gedəndə Əkbəri 1 ay əvvəl gördüyü qızla yenə bir yerdə görmüşdü.Əkbərin yanından düz keçib salam belə vermədən keçib getdi. Əsəbindən sifəti sirkə satırdı.Dodağının altında öküz Əkbər deyərək iti addımlarla dayanacağa

Doğru gedirdi ki, bir əl onun qolundan tutub saxladı. Üzünü döndükdə Əkbəri görən Nur "Burax gedirəm" deyib sərt şəkildə qolunu çəkib getmək istəyəndə yenə həmin əl onu tutub özünə sıxdı.
-O qrup yoldaşım Günay idi sadəcə.
-Bunun açıqlamasını mənə niyə verirsən ki? Nə vaxt görsəm onlasan.
-Anarla sən dost ola bilərsən amma mənim qız dostum ola bilməz?
-Anar başqa! Həm sən yadında? Bir ay əvvəl telefonda danışanda birisi üçün darıxıram , onu sevirəm deyirdin.Yəqin həmin qızdır.-Nurun artıq gözləri dolmuşdu.
-O sən idin -deyərək Əkbər Nuru özünə sıxdı.Gözlərini ona zillədi.Nur artıq Əkbərin isti nəfəsini üzərində hiss edirdi. O bu zaman sadəcə -Məndə səni sevirəm- deyə bildi və daha çox orada qala bilməyib uzaqlaşdı.Əkbər isə yaşadığı anın şokunda idi.
Həmin gündən günlər keçirdi.Nur Əkbərdən bacardığı qədər uzaq qaçırdı. Utanırdı onunla üz-üzə gəlməyə.Sanki səhv nəsə edibmiş kimi .Əkbər isə Nurun bu hərəkətlərinə bir anlam verə bilmirdi.
*******
Atam otağı