ı tərk etdikdən sonra yerə çöküb qalmışdım.Dilimdən bu kəlmələr çıxdı "Ata mən səni bağışladım.Bəs o məni necə bağışlayardı? " Hönkürtü ilə ağlamağa baxmışdım.Həyatımın qəmli soundtracki beynimdə , ürəyimdə, düşüncələrimdə, hisslərimdə səslənirdi.İllər keçsə də dinmək bilmirdi bu acı. Lənət olsun! Bir insanı sevib itirmıyin cəzası bu qədər ağır olarmı? Mən sadəcə nəfəs alıram neçə illərdir.Amma nəfəs almaq yaşamaq deyil. Bacarmıram .Keçmişin xəncəri hər gün dəlir qəlbimi.Peşmançılıq, əzab çəkirəm. Zaman unutdurur Demişdilər axı. Bəs nə oldu? Bundan daha uzun zaman? O yoxdur artıq. Yoxdur .Bunu özümə başa sala bilmirəm.Hər şeydə o var. Sevmək üçün ürək lazımdı .Bəs unutmaq? Birisini unutmaq üçün ürək bəs edirmi? Yox.Bunu ən yaxşı mən bilirəm . Bilirsizən pisi də nədir? Onu bir də görə bilməyəcəm düşüncəsi.İnsanı məhv edir. Özünə sual verirsən.Yəni bitdimi hekayəmiz? Elə bu olacaqdımı sonumuz? Heyf olmadı sevgimizə? Axı sevirdik.Bir-birimizi canımızdan çox sevirdik. Layiq deyildik bu ayrılığa .Bu vaxtsız gediş məni hər gün bir az daha öldürürdü. Şəkli götürüb özümü güclə ayağa qaldırdım. Sevmirəm mən artıq payızı.Sevmirəm yağışı, sevmirəm küləyi.Sevmirəm onu xatırladan hər şeyi.Sevmirəm gedişləri.Dönüşü olmadı.Gözlədim bu qədər vaxt.O artıq xoşbəxtdir bəlkə də.Nə haqqım var xoşbəxt həyatını qurmuş birisinin qarşısına çıxıb hər şeyi məhv etməyə? Artıq onu axtarmayacaq bu gözlər. Duymayacaq qoxusunu burnum, atmayacaq ürəyim onun üçün.Onun gülümsəyərək çəkdirdiyi şəkillərə ağlayaraq baxmayacam daha. Özümü qaynar duşun altına atdım.Bədənim yansa belə hiss etməzdim. Sonda Yasəmən xalanın məni səsləməsinə əynimi geyinib çıxdım.Yaxşıyam deyib özümü yatağa atdım.Bilmədim o gecəni necə yatmışam.Hər gecə bir ümidlə yatardım.O yenə qarşıma çıxacaq.Yenidən başlayacaq hər şey. Bu gecə ümidlərim ölmüşdü.Demək son idi. Səhər qapının səsinə gözümü açdım.Bu gün iş yox idi.Ona görə gec durmuşdum. Qapını açdığımda qarşımdakı səhnə məni təəccübləndirmişdi.Sevincimin həddi-hüdudu yox