Her yaşın öz gözelliyi var, elbette ki, heyatı düzgün qura bilsen. Genclik ne qeder cazibeli, ne qeder şirindirse, qocalıq ondan da teravetli, nurludur. Amma yeter ki, her kes öz yaşının, heyat merhelesinin şertlerini anlasın, yaşasın. Bir vaxtlar aile dağıtmaq, kiçiyin böyüyün üzüne, nece deyerler, ağ olması felaket, facie hesab olunardı, amma indi bütün bunlar adi hal alıb, ele özümüz de barışmışıq bele menzerelerle...

Beli, menevi aşınmamızın en hessas nöqtelerinden biri de ağsaqqal, ağbirçeklerle, valideynlerle reftarın, davranışın zeif olmasıdır, daha doğrusu, onlara qarşı laqeydliyimiz, biganeliyimizdir. Belke ele bunun neticesidir ki, bu gün qocalar evi dolub-daşır, hele belke neçe-neçe bu cür evler tikilse yene telebatı ödemeyecek, yeni ora müraciet edenlerin sayı qat-qat çox olacaq. Bax bu fakt menevi aşınmamızın en aydın göstericilerindendir. Eger bir övlad öz valideynini küçeye atırsa, onun haqqında yaxşı nese söylemek çetindir. Valideyni evden qovmağa, istediyimiz kimi reftar etmeye heç birimizin haqqımız yoxdur.

Metroda, avtobusda bir yaşlıya rast gelirik, durub ona yer vermeye de erinirik. Yolu keçmekde çetinlik çeken bir qocanın elinden tutub kömek etmek evezine, yanından el-qolumuzu yelleye-yelleye, ildırım süretile ötüb keçirik. Bax bu fakt şüurumuzdakı aşınmanın göstericisi deyilmi? Ele bu aşınmadır ki, içimizi söke-söke irelileyir ve böyüklerini küçeye atmaqla neticelenir.

Sene sözüm budur: evinin, ocağının başında oturan ağsaqqalının, ağbirçeyinin qedrini bil, her gün övladının elinden tutub onu gezmeye çıxaran, geceler körpenin beşiyine eyilib ona layla çalan, nağıl pıçıldayan ananın, atanın elinden öp, qayğısını çekmekden çekinme, usanma, bezme. Bir gün sen de qocalacaqsan, sen de nene, baba olacaqsan. Belece geleceyini göz önüne getirib könlünü gül kimi kövrek, su kimi temiz hisslere teslim et. Teslim et ki, qarşındakı qocanın qelbini ezen, üreyini qıran reftara yol vermeyesen, sert davranışınla bu dünyanı onun başına dar

[1] 2 >>