gəldin? Darıxdım
-sən necə də səbrsizsən.Nə yaxşı əsgərliyi universitetə qəbul olmazdan öncə bitirmişəm.Yoxsa sənlə işimiz vardı.
-səni bir ömür gözləyərəm. Amma məni dönəcəyinə əmin et.
-mən getməyəcəm ki.
17 aprel...Bu gün Nurun ad günü idi.Dərsə getməmişdi.Gecə qonaqları çox olacağı üçün evdə Vəfa xanıma kömək edirdi.Əkbər, Anar və Leyla da gələcəkdilər.Qohumlar burada idi. Xalası qızı Nigar səhərdən gəlmişdi. Bu gün qonaqlar arasında Nurun əmisi qızı Jalə də ailəsi ilə birlikdə gəlmişdi. Nur Jalənin 1 yaşında qızı Ayanı çox istəyirdi . Axşam düşürdü .Ad günü gözəl keçirdi.Budur Əkbərgil qapını döydü. Nur qucağında Ayanla qapını açmağa getdi. Nur qapını açıb hər biri ilə görüşdü. Jalə içəridən
-Nur , Ayanı ver əynin dəyişim -deyərək otaqdan çıxıb qapının ağzına doğru irəliləyirdi.Əkbərin birdən rəngi dəyişdi. Bu səs ona tanış idi . Qapının ağzında Jalə və Əkbər üz-üzə gəldi. Ayan ağlamağa başlamışdı. Jalə Əkbəri görən kimi tutulub qaldı. Bu təsadüf çox vaxtsız tapmışdı onları.Əkbər bu görüşü təsəvvür etmişdi amma belə Yox. Araya sükut çökdü bir anlıq bir Ayandan başqa hər kəs susmuşdu. Nur nə baş verdiyini anlamırdı. Jalənin üzündən tədirginlik, Əkbərin üzündən isə nifrət yağırdı. Əlindəki qırmızı qızılgüllərə baxdı.Bunu Nur üçün gətirmişdi Əkbər bir seçim etməli idi. Ya qalıb keçmişi ilə üzləşərək bu gecə daha da yaralanmaq, Nur üçün bütün olanların üstünə bir xətt çəkmək ya da geriyə baxmadan çıxıb getmək.Bu nifrət etdiyi üz cizgilərini bir daha görməmək üçün.

******
Qapını açdığımda qarşımda Murad , Leyla və balaca Fidan durmuşdu. Onları qucaqladım.Illər sonra doğmalarına qovuşmaq necə bir hiss idi anlatmaq mümkün deyil. Fidan böyümüşdü artıq.Gözlərim doldu.Anamın vəfatından sonra Muradgili də daha görməmişdim. Doğmalarım məndən çox uzaqda idilər. Bu şəhərdə xatirələrimlə birlikdə baş-başa qalmışdım. Fidanı qucağıma alıb doyunca öpdüm. Onu çox istəyirdim.Balacam böyümüşdü. Onları evə dəvət etdim. 1 həftə burda qalacaqdılar.Geri dönəcəklərini