sosial şəbəkələrdəki dostlar, müzakirələr vaxtımı öldürməkdə mənə yardım edirdi.

***
Necə dostlaşdığımızı bilmirəm, xatırlamıram. Onu bilirəm ki, hər gün onunla bölüşməyə ehtiyac duyurdum. Bu bölüşmələr, müzakirələr getdikcə asılılığa çevrildi. Artıq onunla virtual olaraq danşmadan yata da bilmirdim.

Məndən iyirmi yaş böyük olan bu adama necə aşiq olmuşdumsa, gözüm ayağımın altını görmürdü. Bütün əhval-ruhiyyəm, psixoloji durumum ona görə tənzilənmişdi sanki. Ürəyimdə də onunla danışırdım. Ərimlə yatağa girəndə belə gözlərimi yumub onu düşünürdüm. Elə təsəvvür edirdim qolları arasında məst olduğum adam odur. Vay o gündən ki, qəfil gözlərimi açıb əsl həqiqəti görəm. Onda bütün xəyallarım ayaqlarımın altına düşüb çilik-çilik olurdu. Zaman keçdikcə bizim münasibətlərimiz gözlədiyimizdən aşırı həddə çatdı. Artıq platonik sevgi yerini real hisslərə verdi. Onu görmək, toxunmaq, toxunduğunu hiss etmək istəyirdim. Həyatımda mənə kiminsə bu qədər anlayış göstərdiyi, qayğıma qaldığı, az qala şüşə qab kimi yerə düşüb sınacağımı düşünən birinin olduğunu xatırlamıram. Ancaq bütün bunlara və bir-birimizi sevməyimizin iki ilə çatdığına baxmayaraq, hələ də bir-birimizi görməmişdik. Yalnız şəkillərdə və bir neçə dəfə evdə tək olanda kamera açıb ötəri görünməklə. Hər şey bundan sonra daha da ağırlaşdı. Onun məndən böyüklüyünü göstərən əlamətlərin qabarıqlığı, saçlarının ağlığı, gözlərindəki əzabın ağırlığı, üzündəki xəfif qırışların olması nəinki məni ondan uzaqlaşdırdı, əksinə, daha da yaxınlaşdırdı. Özümü güvəndə, arxalı hiss edirdim. Elə bilirdim bir adam mənə gözün üstə qaşın var deyə bilməz. Bu adama atam, qardaşım, sevgilim kimi sığınmışdım.

Ancaq günlərin bir günü ovcuma sıxıb gizlədiyim ümidlərim darmadağın oldu. Ərim yan otaqda televizora baxırdı. Mən onun yadına bir neçə saatdan sonra yatağa girəndə düşəcəkdim. Odur ki, şam yeməyini verib süfrəni yığışdırdıqdan sonra mən də öz otağıma çəkildim. Mahnı dinləmək istədim. Telefonun qulaqcıqlarını qulağıma taxıb