b uzandım. İyirimi dəqiqə olar, ya olmazdı ki, telefonuma mesaj gəldi. O idi, danışmaq istəyirdi, lakin imkanım olmadığını yazdım. Onda telefonuma növbəti mesajı göndərdi. Üzüm xəbərim olmadan gülürdü, gözlərimin dərinliyində səbəbini kimsənin bilmədiyi bir xoşbəxtlik gizlənmişdi. Mənim yazdığım növbəti mesajdan sonra onun cavabı ləngidi. Mən də fürsətdən istifadə edib telefonu taxtın üstünə atıb ayaqyoluna qaçdım. Otağa qayıdanda şoka düşdüm. Ərim telefon əlində taxtın yanında cəhənnəmdən canını götürüb qaçmış kimi durmuşdu. Hər şey məlum idi. Mesajları oxumuşdu. Nə irəli, nə geri qayıda bildim. Göz-gözə dayanmışdıq. Heç nə demirdi. Gözləri qan çanağına dönmüşdü. Gəlib düz qarşımda dayandı. Var gücü ilə sifətimə bir şillə çəkdi.

- Necə? Bunu mənə necə etdin, necə edə bildiiiin???
- ....

Var gücü ilə bağırdı. Özümü zorla yıxılmaqdan saxladım. Yıxılmayacaqdım. Dirənəcəkdim. Hər şeyin bir sonu olmalı idi zatən.

- Səninləyəm, bunu mənə necə etdin? Kimdir bu alçaq, kimdir başqasının arvadına göz dikən bu oğraş?

Cavab vermədən ölü kimi durmuşdum. Nə heç nə danışmır, nə heç nə hiss etmirdim. Bütün hisslərim daşa dönmüşdü. Bircə onu, onu qorumaq, başqa heç nə düşünmürdüm.

- Danışığını bil! Oğraş deyil o!

- Onu mənə qarşı qoruyursan? Sən onu qoruyursan?

- Hə! Hə! Həəəəə! Onu qoruyuruam! Sevirəm onu! Heç vaxt heç kimi sevmədiyim kimi sevirəm! O məni qadın olduğuma inandırdı!

- Nəəə? Yatdınmı onunla?

- Haaa-haa-haaa!!!! – dəli kimi gülməyə başladım.

- Nəyə gülürsən?

- Yatmaqmı? Yatmaqmı? Qadın yalnız yatmaqlamı qadın olur? Bədbəxt! Sənin üçün qadın ancaq yatmaqlamı qadın sayılır? Bax, budur onun səndən fərqi. Əli əlimə toxunmadan, nəfəsini belə hiss etmədən qadın olduğumu hiss etdirdi mənə. Dəyər verməklə, anlayış göstərməklə, əzizləməklə. Uzaqdan-uzağa, üzümü görmədən anlatdı bunu mənə!

- Eləmi? Toxunmadan, deyilmi? Toxunmadan qadınmı etdi səni? Buna ancaq dəlilər inanar!

- Yox, əzizim! Yoox! Buna dəlilər inana bilər, bunu etmək