ancaq ağıllıların işidir. Sən bunu bacarmadın. Bacarmadın! Əlində ola-ola, sənin ola-ola bacarmadın!

- Bacarmadım, hə? Bacarmadım? Bacardım, lap gözəl bacardım!

Qəfildən daha bir şillə ilə gözləmədiyim halda məni taxtın üstünə saldı. Ayağa qalxmaq istədim, ancaq gözlərim qaraldı. Sifətimdən od çıxdı. Yerimdən qalxmağa macal tapmadım. Özünü üstümə atdı. Vəhşi kimi bağırdı. Özgənin arvadından ərinin qisasını alırmış kimi məni – öz halalını zorladı...

O bunlardan xəbər tutdu təbii. Bir müddət sonra hər şeyi ona danışdım.

- “Gəl” de...bir kəlmə gəl de, hər şeyə tüpürüb balalarımı da götürüb gəlim, - dedim.

- Sənin balaların mənim də balalarımdır, bilirsən. Səni necə sevdiyimi, mənim üçün kim olduğunu bilirsən. Ancaq bağışla, bunu ona edə bilmərəm, bacarmaram. Mən belə alçaqlıq edə bilmərrəm. Onun arvadını, balasını əlindən ala bilmərəm.

- Mən onun deyiləm, mən onun deyiləm, ürəyim səndə, səndədir!

- Bunu biz istəyirik, bu, bizim istəyimizdən başqa bir şey deyil, gülüm...

***
Biz ayrılmadıq. Yaşamaq demək olarsa, bir evdə, bir damın altında, bir döşəmənin üstündə, hətta bir yataqda yaşamağa, həyat şousu göstərməyə davam edirik. Sevdiyimdən ayrılıb sevmədiyim adamla ölməyə davam edirəm. Ruhsuz bədənimin sahibi olan