On ildir ki, evliyik. Evlənəndə bir-birimizi sevmişdik, ya da mənə elə gəlirdi. Elə bilirdim onu sevirəm. İllər keçdi. İki övladımız dünyaya gəldi. Evimizdə ilk gündən başlayan anlaşılmazlığa bənzəyən söz-söhbətlər səngimək əvəzinə daha da artdı. Ancaq ayrılmaq haqqında düşünmürdük, ya da düşünürdük, həyata keçirməyə heç birimizin cəsarəti çatmırdı. Mənim gedəcək yerim yox idi. Əslində, var idi, ata-anam, bacım-qardaşım... Lakin onların yanına qayıtmağa həm üzüm yox idi, həm də iki oğlan uşağını atasız böyütməyi gözə ala bilmirdim. Uşaqlar da körpə deyildi, artıq hər şeyi gözəl başa düşürdülər, evdəki dava-dalaşdan bezsələr də, atalarından ayrı bir həftədən artıq qalanda darıxırdılar. Mənim üçün olmaya bilər, onlar üçün ata yeri boş qalırdı. Və mən anladım ki, biz elə bu qaydada, bu qalmaqallarla həyatımızı başa vurmaq məcburiyyətindəyik.

Adamın Allahı var, onu da deyim ki, ərim məni çox sevir. Xarakteri dözülməz olsa da, mənə olan sevgisinə, sədaqətinə şübhəm olmayıb. Düzdür, eqosu sevgisini daha çox üstələyirdi, məni heç kimlə bölüşə bilmir, öz mülkiyyəti kimi baxırdı. Yerli-yersiz qısqanır, hər şeydən ötrü deyinir, evdə hər xırda məsələyə görə dava salırdı. Uşaqlar atalarını çox istəsələr də, ona dözmək çətin idi. Bunu mən də, ərim də görürdü. Ailəmizdə baş verənlərin uşaqlara psixolji təsir etdiyini görməmək mümkün deyildi.

Tənhalıqdan boğulurdum. Bu adama mən ancaq yataq otağında lazım idim. Dörd divar arasında mənim kim olduğumu anlayır, əzizləyir, öl desəm, ölür, qal desəm, qalırdı. Ordan çıxan kimi olurdu yad, tanımadığımı bir adam.

Ali təhsilim olsa da, heç bir yerdə işləmirdim. Əvvəl özü icazə vermədi, sonra da daha mənim həvəsim olmadı. Zaman keçdikcə həvəsim öldü, bildiklərim də yadımdan çıxdı. Evə qapıldım. İşim-gücüm ancaq ev işlərilə məşğul olmaq, yemək bişirmək, qulluqda durmaq idi. Bütün bunlara baxmayaraq, necə olur-olsun mütaliəyə vaxt tapır, müxtəlif bədii ədəbiyyat nümunələri oxuyur, başımı qarışdırırdım. Yaxşı ki, virtual aləm var,