kiçiltdiksə, bir o qədər də onlardan istifadə etməyi çox sevdik. Evdə, işdə, siyasətdə, məktəbdə, qısası, hər yerdə...
Bir çox hallarda işə yeni gələn qızın ilk günkü bütün hərəkətlərini izlədik durmadan. Ecazkarlığını, cazibədarlığını hər an duymaq üçün işimizi-gücümüzü atıb bütün gün ona kökləndik. İşdən sonra isə subay-evli fərq etmədən onun haqqında müzakirələr qurduq. Hər yerini incə detallarla, bütün çılpaqlığı ilə müzakirə etdik. Aramızdan birinin “bəlkə, yaxşı oğlanın bacısıdır” deməsinə qədər müzakirə davam etdi. Bu sözü aramızdan biri deyən kimi, əslində, özümüzün də yaxşı oğlan olduğumuzu anladıq. Və sanki bu söhbət olmamış kimi, sağ əlimizi cibimizə salıb sol əlimizdəki “West”i damağımıza qoyub püflədə-püflədə yolumuza davam etdik.
Bir az ağzımıza zəhrimara qalmış araq dəyən kimi isə şir olub meşənin ağasına çevrildik. Zəqqumdan 150 qram qəbul edən də biz, ondan sonra hay-həşir qopardıb yumruğumuzu qadının gözünə tuşlayan da. Ömür bitənə qədər o ki var döydük. Nəticədə qaçanı qaçdı, özünü asanı da bildiyindən dönmədi.
Əslində etiraf etməyin böyüklük olduğunu hamımız yaxşı bilirik. Ona görə kişilərə beş barmaq göstərmək bir tərəfə, qadına da beş barmaq göstərməyin vaxtıdır. Gəlin etiraf edək. Onu etiraf edək ki, namusun iki ayaq arasında olmadığını iddia edib bədənini azadlığa çıxarmaq özü namussuzluğun başlanğıcı deyilmi? Onu da etiraf edək ki, bədənini yarıçılpaq hala salıb yad kişinin gözünü oxşayan yerdə vurub onun qan təzyiqini qaldırmaq namussuzluğun başlanğıcı deyilmi? Bəlkə də etiraf etsək, bu yazının sonunda bir nöqtə qoymağa yer qalmaz. Amma etiraf edək ki, qadının namusu elə onun ayaqlarının arasından başlayır. Beynindəki namusu isə, onun bütün ruhunun gözəlliyini və paklığını ortaya qoyur.

Bəlkələrdən söz düşmüşkən sonuncu bəlkəni də yazım və bitirim bu yazını. Bəlkə də, kişiləri kişi edən qadındır. Amma bu bəlkə heç vaxt şübhə üçün deyilən bəlkə deyil. Həqiqət də bunu göstərir ki, bir qadın bir kişini vəzirlər vəziri də, rəzillər