ayinlərin
icrasını böyük günah, onun icrasını həyata
keçirdənləri öldürməyi savab, qanını və malını
isə halal elan edirlər. Əgər özlərini müsəlman
hesab edirlərsə, bu dinin banisi yuxarıda qeyd
etdiyimiz fikirlərin müəllifi olan şəxsdir. Günah
dərəcəsi olsaydı, bunu peyğəmbər də qadağan
edər, kafirlik olduğunu deyərdi. Üstəlik də
əzizlərinin məzarının kənarına toplaşmaq, onu
gözəl sözlərlə yad eləmək, ruhunu
şadlandırmaq, Allahdan bağışlanmasını və ona
xatir özünün də bağışlanmasını istəmək bütün
millətlərdə və dinlərdə olmuşdur. İnsanları
sağlığında öz yaxın adamlarının görüşünə
çəkən ruhi cazibə mənəvi xarakter daşıyır. Bu
cazibə əzizinin (ailə üzvü, qohumu, dostu,
övliya və sair) dünyanı tərk etməsindən sonra
qəbirlərinin ziyarətinə doğru çəkir. Çünki bu
cazibə ruha məxsusdur. Ruh üçün isə bitmək,
qurtarmaq, zaman və məkan ölçüləri yoxdur.
Sadəcə, mərhumun daha yaxşı xatırlanması
üçün onun son məkanı, son mənzili daha
müvafiq hesab olunur. Özünün məzarı önünə
toplaşan yaxınlarının “Fatihə” və dualar
oxumasını gördükdə mərhumun ruhu yaxınların
bu lütfündən şövqə gəlir. Bunun nəyi pisdir,
nəyi günahdır? Eləcə də peyğəmbərin,
övliyaların, alimlərin, şəhidlərin məzarının
ziyarət edilməsi daha əfzəldir. Bu həm də
onların əməllərinə sədaqət və təşəkkür
mənasını daşıyır. Bu isə yüksək ideyalarda
ardıcıllıq, ənənənin və ideyanın davamı
deməkdir. Əlbəttə, bu halda İslam daha da
inkişaf edər, İslam tarixinə qədəm qoymuş
böyük şəxsiyyətlər dünyadan getməklə İslam
dünyası boşalmaz, haqq-ədalət tədricən bütün
dünyanı bürüyər. Quranda yalnız münafiqlər
barəsində Peyğəmbərə belə buyrulur:
“Onlardan hər hansı biri öldükdə heç vaxt ona
namaz qılma və qəbirlərinin kənarında
dayanma; çünki onlar Allaha və Onun Rəsuluna
kafir olub fasiq halında ölüblər.” Peyğəmbəri
və imamları (əstəğfurullah) kafir hesab etmək
olarmı? Beləliklə, Allah vəhhabilərin irəli
sürdüyü iddianı yalnız münafiqlərə, yəni Allaha
şərik qoşanlara, imanı olmayanlara,