Bismilleh.
Ricaa vaxt ayirib oxuyun.

Təkcə Nəcdin deyil, ətrafdakı Hicaz və Təhamə
qəbilələrinin başçıları da qarətçiliyə şirniklənib
Səudun qoşununa daxil olurdular. Vəhhabilər
hicrətin 1216-cı ilində ( miladi 1802-ci il)
şiələrin baş şəhəri sayılan Kərbala şəhərinə
hücum etdilər. Şəhərin qala divarlarını
darmadağın edib, sonra qarşıya çıxan və
gözlərinə rast gələn hər bir kəsi kafir qismində
qətlə yetirdilər. Bu zaman Kərbəla ziyərətgahı,
İmam Hüseyn məsçidi talandı. Onlar hətta
anaların qucağından körpəsini alıb gözünün
qarşısında başını kəsir, qızları, gəlinləri
atasının, ərinin gözləri önündə zorlayırdılar və
bunu halal hesab edirdilər. Dörd il sonra
vəhhabilər İraqın Nəcəf-Əşrəf şəhərinə hücum
etdilər. Amma burada onlara ciddi müqavimət
göstərildi və geriyə oturduldu. Yeddi il sonra
isə vəhhabilər Taif şəhərinə doğru irəlilədilər.
İbni Əbdül-Vəhhabın kafir və buna görə qanı,
malı və namusu onlara halal hesab olunduğu
üçün bədəvi ərəblər burada da südəmərdən
tutmuş qocaya kimi hamını, o cümlədən
məsçidlərə sığınanları, hətta namaz üstündə,
rüküdə olanları belə amansızlıqla doğrayır,
bütün sünnü və şiyə alimlərinin, eləcə
müqəddəs Quranı-Kərimi, “Səhih-Müslüm”,
“Səhih-Buxarı” və digər fiqh və hədis
kitablarını yığıb yandırırdılar. İbni Əbdül-
Vəhhabın peyğəmbər elan olunmasına çox az
qalmışdı. Elə bu ərəfədə, müsəlmanların həcc
ziyarətində olmasından da istifadə edib
nəhayət Məkkəyə hücum etdilər. Əvvəlcə
Məkkəyə məktub göndərib, hamını onların
əqidəsini qəbul etməyə çağırdılar. İslam
alimləri Kəbənin ətrafına toplaşıb bu məktubu
müzakirə etdilər. Bu zaman Taifdən güclə
qaçıb canıını qurtarmış bir dəstə adam
Məsçidül-Hərama daxil oldu və vəhhabilərin
Taifdə törətdiklərini danışdı. Bundan sonra
həccə gəlmiş 4 sünnü məzhəbinin böyük
alimləri vəhhabilərin küfrləri barəsində hökm
çıxartdılar. Onlar bütün müsəlmanları
vəhhabilərə qarşı cihada çağırdılar. Hər bir
müsəlman bu cihadda iştirak etməli idi,
etməyənlər