10-cu bölüm.
O gün parkda bir-birimize arxamızı dönüb ayrıldıq iller sonra.Eve geldiyimde özümü hiss etmirdim.Murad evde deyildi.Leyla üzümdeki ifadeden qorxmuşdu. Fidanı ona verib heç ne demeden otağıma üz tutdum. Qapını bağladığım an bayaqdan beri saxladığım göz yaşlarımı azad etdim. Axı niye? Niye? İllerdir onu görmeyin hesreti ile yaşayırdım. Bu gün onu gördüm.Bes niye susdum? Niye önüne keçib bütün söylemek istediklerimi söylemedim?Nece de deyişmişdi o sevgi dolu baxışlar.Göresen heyatında biri varmı? Meni unudubmu? Düşünceler sıxırdı meni.Eynimi geyinib piyada gezintiye çıxdım.Bir az hava almağa ehtiyacım var idi. Artıq gece düşürdü .Telefonu açdım.Evdekiler mene zeng etmişdi. Narahat olmuşdular .Zehra da bir neçe defe zeng edib mesaj atmışdı daha sonra.Oturduğum skamyadan durub oradan uzaqlaşdım. Yol ile yürüdükce fikirler meni uzağa aparırdı. Saçlarım evvelki halını almışdı.Serin külek esirdi.Dalğalı, şabalıdı saçlarım küçenin işıqları altında dalğalanaraq parlayırdı . Bir anlıq üzümde tebessüm yarandı.O en çox menim saçlarımı severdi .
Eve çatdığımda qapını açıb içeri keçdim.Atam ve Murad azca danladıqdan sonra günah işlemiş uşaqlar kimi mesum baxışlarımla onların könlünü almağı bacarmışdım.Başım ağrayır, yatacam deyib özümü otağıma qapatdım....Onun düşünceleri meni rahat buraxmırdı.Güzgü önüne keçdim.Çoxdandır özüme bu qeder diqqetle baxmırdım.Göresen çoxmu deyişmişdim? Çirkinleşmişdimmi? Bir anda "bunların ne menası var ki?" Düşüncesi bütün ümidlerimi yere vurub sındırmışdı. Sabah iş var tez yatmalı idim.Alarmı qoşub özümü yatağa atdım. Amma ne fayda? Gözüme yuxu getmirdi.Ne qeder çalışsam da geceni yata bilmemişdim.Hara gözümü zillesem onun xeyalı gözümün önüne gelirdi. Gece yene onu mene düşündürürdü .Çetinlikle de olsa bitmişdi bu zülmet.Sehere yaxın yuxuya getmişdim. Alarmın sesine biteher gözlerimi açdım . Gec yatdığım üçün oyanmaq çetin gelirdi. İşdekilerin sözü yadıma düşdü."Müdir çox telebkardır" Tez qalxıb el-üzümü yuyandan sonra eynimi

[1] 2 3 >>