11-ci bölüm

Insanlar təsadüf də olsa bir gün qarşılaşmalı olurlar. Bəzən isə bu təsadüfləri tanrı istəmir. Eyni şəhərdə, eyni küçədə hətta eyni obyektdə olduğumuz halda bir-birimizdən xəbərsiz keçmişin həsrəti ilə yaşayırıq. Aramızdakı məsafələr bu qədər yaxınkən bir-birimizə bu qədər çox uzaq idik. O həyat pillələrində qalxarkən sən onu əks istiqamətdə axtararsan.Bəlkə də bu şəhərdə neçə dəfə qarşılaşmışdıq amma xəbərim yox idi. Ümumiyyətlə ,mən həmişə istəklərimin bir addımında olmağıma baxmayaraq itirənlərdənəm. Dünənki təsadüfi görüş bəlkə də çox şeyi dəyişə bilərdi amma yenə də itirməyi seçmişdim.Əvvəlcədən danışmaq üçün tezdir hər zaman. O anı yaşadığında etmək istədiyini edərsən.Və mən də elə etmişdim.Sonun başlanğıcı olmur düşüncəsi ilə yenə keçmişimə arxamı dönüb getmişdim.Səhv ya da düz..Yeni bir başlanğıc qurmaq üçün nə düzgün məkan idi, nə də ki zaman ..Dünənkilərin mülahizəsini edərək qapını açmışdım.Nədənsə hey beynimdə dünən baş verən təsadüfi görüşün xatirələri canlanırdı.
Qapını açıb ilk öncə ətrafa nəzər saldım kabinetin klassik bir görünüşü var idi . Kreslosu mənə dönük olan müdirin üzünü görməmişdim. "Sənədlər hazırdır. İcazənizlə" -deyib otağı tərk edirdim ki, "gedərkən qapını yaxşı bağla" ...Eşitdiyim bu səs necə də tanış idi . Aman Allahım yenə yad birini ona bənzətmişdim.Amma söylədikləri o sözlərdə iztehza duyulurdu. Özüdə mənlə rəsmi danışmamışdı və əmr etmişdi. Eyni onun səs tonu idi. Yox, yox yenə xəyalıdır.Bu qədər böyük təsadüf ola bilməz. -deyə düşünüb Qapını yaxşıca örtərək kabinetin qarşısından uzaqlaşırdım.Amma fikrim o kabinetdə qalmışdı. O qədər istərdim ki əmin olmaq üçün simasını görməyi. Amma yenə boş düşüncədir deyib ayrılmışdım oradan. Bütün gün fikrimi toparlaya bilməsəm də iş günü bitmişdi.İşdən çıxıb piyada dayanacağa doğru irəliləyirdim. Hava çox soyuq idi . Deyəsən tək bədənim deyil ürəyim də üşüyürdü. Hər gün onu xatırlayıb acı çəkirdim.Vaxtında etdiyim səhv məni ondan ayırmışdı.Amma evə bu acını simamda əks