xoşbextlikdi, yoxsa bedbextlik? Kim bilir? Mülahize yürütmeyin. Siz kitabın bir sehifesini oxumusunuz. Bütün kitab haqda rey yürütmeyin. Heyat sahilsiz bir ümmandır. Atın qayıtmasının xoşbextlik ve ya facie olduğunu deye bilmerem. Kim bilir, sonra ne olacaq?» Gedin ve mene mane olmayın. Allah xetrine!»

Bu defe ona etiraz etmediler. Belke, qoca bu defe de haqlıdır? Susdular, amma qelblerinin derinliyinde yaxşı başa düşürdüler ki, atın qayıtması ve özü ile on iki at getirmesi efsanevi bir xoşbextlikdir. Sat, istediyin kimi yaşa.

Qocanın birce cavan oğlu vardı. O, vehşi atları miniye öyretmeye başladı. Bir hefte ötmemişdi ki, o, atdan yıxıldı ve qıçı sındı. Yene adamlar toplandı – adamlarsa her yerde eynidiler – başladılar kişini qınamağa: “Qoca, sen düz deyirdin, bu, bedbextlikdi. Yegane oğlunun qıçı sındı. Senin evinin direyi idi oğlun. İşin çetin olacaq!»
Qoca dedi: «Yene mülahizeler. Niye telesirsiniz? Sadece, deyin: “Oğlunun qıçı sındı. Xeyirdi, yoxsa şer – kim bilir?».

Bir neçe günden sonra ölkeye düşmen hücum eledi, müharibe başladı. Kendin bütün cavanları müharibeye getdi. Birce qocanın oğlunu aparmadılar. Çünki o, şikest idi. Adamlar yene yığıldı. Onlar qışqırır, ağlayırdılar. Her evden neçe oğlan müharibeye getmişdi. Onların qayıdacağına ümid az idi. Çünki hücum eden düşmen ölke çox güclü idi ve müharibenin uduzulduğu her kese belli idi – uşaqları qayıtmayacaqdı. Onlar qocaya dediler: “Bizi bağışla! Allah görür ki, sen haqlısan. Oğlunun atdan yıxılması da xeyir imiş. Qıçı sınsa da, gözünün qabağındadı. Senin oğlun axsasa da, sağalacaq! Bizimkierse hemişelik getdi».

Qoca dedi: «Size söz demeyin xeyri yoxdu. Yene mülahize yürüdürsünüz. Kim bilir, ne olacaq? Sizin uşaqları zorla müharibeye apardılar, menimki evde qaldı. Heç kes deye bilmez ki, bu, xoşbextlikdi, yoxsa facie. Ve heç kim, heç vaxt bunu bilmeyecek. Bir Allah bilir».

<< 1 [2]