Revayet edirler ki, bir derviş var idi, ovçuluqla meşğul olardı, xüsusile balıq tutmaqda çox mehareti vardı.

Çevik quşu göyde oxla vurardı,
Celd balığı gölde elle tutardı.
Bir gün torunun çemenlikde qurmuş, özü ise pusquda oturmuşdu. Bu zaman üç quş enib torun etrafında denlenmeye başladı, ele bu demde haman terefden hay- küy qopdu, mübahise sesleri eşidildi. Ovçu qorxdu quşlar sesi eşidib qaçsınlar. Pusqusan çıxıb gördü iki telebedir, elmi mübahise edirler, ancaq bir- birini başa sala bilmedikleri üçün az qalırlar savaşsınlar. Ovçu onların yanına gelib yavaşdan yalvarmağa başladı ve dedi: - Ey elm kanları ve feziletleri! Xahiş edirem lütf edib bir az sakit olasınız, bu quşlar hürküb qaçmasınlar, menimde zehmetim hedere getmesin. Telebeler dediler: biz bir şertle sakit olarıq, tutduğun quşlardan heremize birini veresen. Ovçu dedi: - menim ezizlerim! Ne danışırsınız, ne tutmuşam ki, size de ne verim. Men böyük bir aile sahibiyem, burada vur- tut üç quş var, onun da ikisini size versem, mene ne qalar, ondan ehl- eyale ne çatar? Telebeler dediler: - Sen her gün gah quh vurursan, gah balıq tutursan, az yesen de olar. Biz ise quru çörekden, duru sudan başqa bir şey görmemişik, ov eti dilimize deymeyib, kabab iyi burnumuza. Nahaq yalvarma el çekesi deyilik. Ya şertimizi qebul et, ya da bu saat ele qışqıracayıq ki, quşlar uçub qaçsın. Ovçu ne qeder ah- zar etdise fayda vermedi. Müellimin sözu telebeye kar etmirse, ovçununku nece tesir ede biler?!
Telebeler öz dediklerinden dönmediler ki, dönmediler. Ovçu axırda naçar qalıb razı oldu ve ipi çekib quşların üçünü tutdu. Sonra yene dil töküb yalvarmağa başladı ve dedi: - Ey esrimizin böyük alimleri, dövrümüzün misilsiz filosofları, men feqire rehm edib quşlardan el çekin, gedin elmi mübahisenizi edin. Axı bu quşlarda ne can var ki, siz ona tamah salmısınız? Telebeler dediler:

Quş deyil qırqovuldur bunun her biri,
Insan yemek isteyir lap diri- diri.
Sonra elave etdiler: - Kişi tüpürdüyünü yalamaz, söz veribsen

[1] 2 3 >>