vicdanına toxunmuşdu Əkbərin. Susurdu...Nə qədər səbəb soruşsa da Cavab yox idi.Nur "Sənə dəyməzmiş" deyib ondan ayrıldı.Dili söyləsə də ürəyi onun üçün atırdı. Bəzən qarşındakının susması işinə yarasa da bu an üçün Nuru dəli edirdi. Həyat çökmüşdü sanki onun üçün . Beləcə hər iki aşiq üçün əzablı günlər start götürmüşdü. Hər ikisi telefonu götürüb mesaj yazmaq, zəng etmək istəsə arada əngəllər var idi. Nuru görən tanımırdı.Ruhdan düşmüş sanki həyat bitmişdi."Hər şey bitdi" duyğusu onu daha da məhv edirdi.Səbəbini bilmədiyi ayrılığın əzabını çəkirdi. Əkbər isə onu itirdiyi üçün özünü yeyib bitirirdi. Jalə etdiyi əmələ peşman olmuş ərinin üzünə baxa bilmirdi...Əkbərin keçmişi onun gələcəyinə sədd qoymuşdu ...Günahsız Nur isə hər gün daha da solurdu.Ilk dəfə sevmişdi birisini. Ən azından səbəbini öyrənmək üçün Anara üz tutdu.Anar isə Əkbərin tapşırığı ilə ona hər şeyi danışdı.Həmin gecə bilərəkdən xəyanət etmiş kimi danışmışdı hər şeyi Nura.Nur şok üstünə şok yaşayırdı.Bütün bədənini soyuq tər əhatələdi, sanki ürəyini söküb yerindən Çıxartmışdılar. Əkbərin bir keçmişi var və o keçmiş Jalə idi.Doğma əmisiqızı.Bu təsadüf heç xoş olmamışdı. Əkbərin Jaləni seçib ona yenidən geri qayıtması isə Lap məhv etmişdi hər şeyi.O sadəcə Əkbərə nifrət yağdırırdı. Həyatını məhv etmişdilər. Anarın yanından ayrılıb sahilə üz tutdu.Bir anlıq dizləri boşaldı , yerə çöküb hönkür-hönkür ağladı. Bunu kənardan acı ilə izləyən Əkbər isə daha da çökmüşdü."Keçəcək Nurum , unudacaqsan.Mən sənə layiq deyiləm" O Nur üçün Nurdan , sevgisindən keçmişdi.Özünü günahkar hiss edirdi.Bütün günahların daşıyıcısı Jalə isə Nurun hər şeyi bildiyini öyrənmişdi. Üzü yox idi qarşısına çıxmağa. Günah onun olduğu halda Nurun nifrətini Əkbər qazanmışdı. Anar isə dostunun sözünü yerə salmamaq üçün yalan söyləmişdi. Günlər keçirdi. Sentyabrın 15i. Dərs ili başlamışdı. Nur və Əkbər bir-birlərini görmək üçün bu günü səbirsizliklə gözləyirdilər..Əkbər hər gün Nurgilin evinin önündə onu kənardan görməyə çalışsa da