a alınmırdı.Nur özünü evə qapatmışdı.Bu gün isə qarşılaşma çox çətin olacaqdı... Nur koridorda dərsə girəndə görmüşdü Əkbəri.İkisi də çox solğun idilər.Nurun gülən gözləri çökmüşdü.Əvvəlki qız deyildi. Bir-birinin yanından iki yad insan kimi gəlib keçdilər. Sanki illər keçmişdi. Amma ürəklərindəki sevgi həsrətlə daha da artmışdı. Nur Əkbərə nifrət edirdi .Ya da özünü edirmiş kimi göstərməyə çalışırdı. Dərs çıxışında Nur iti addımlarla məktəbi tərk etdi.Piyada dayanacağa doğru gedərkən yanından sürətlə keçən maşın onu yerə yıxmışdı.Bunu kənardan Görən Əkbər cəld qaçıb onun yanına gəldi.Qolundan tutub qaldıranda
-Yaxşısan Nur?
-Burax məni.Bu nədir ki, sən ruhumu incitmişdin..
Əkbər bu sözdən sanki yıxılmışdı. Nur qolunu ondan çəkib axsayaraq taksi saxlayıb tərk etdi onu. Evə gəldiyində Anası Vəfa xanımın sözlü insana bənzədiyini görüb nə deyəcəyini soruşanda cavabında eşitdiyi söz ona çox toxunmuşdu...

*********

Topuqlu ayaqqabımın səsi koridoru əhatələmişdi. İş yerindəki hər kəslə salamlaşıb masamın arxasına keçdim. Bundan sonra sadəcə işim üçün çalışacaqdım. Yeni başlanğıc qurmağa qərarlı idim. Artıq o və onun xatirələri yox olmuşdu mənim üçün.Düşünməyəcəkdim.Artıq təsadüflərə inanmırdım.O gün parkda son dəfə gördüyümü sanmışdım.Amma......
Yeni layihələrin bir sürü sənədlərini stolumun üzərində gördüm.Katibədən soruşduqda "Əkbər bəy bunların hamısını sizin hazırlamanızı əmr etdi."
Deyəsən səhv eşitdim."Kim?"

Müellif;Mehri