vicdanına toxunmuşdu Ekberin. Susurdu...Ne qeder sebeb soruşsa da Cavab yox idi.Nur "Sene deymezmiş" deyib ondan ayrıldı.Dili söylese de üreyi onun üçün atırdı. Bezen qarşındakının susması işine yarasa da bu an üçün Nuru deli edirdi. Heyat çökmüşdü sanki onun üçün . Belece her iki aşiq üçün ezablı günler start götürmüşdü. Her ikisi telefonu götürüb mesaj yazmaq, zeng etmek istese arada engeller var idi. Nuru gören tanımırdı.Ruhdan düşmüş sanki heyat bitmişdi."Her şey bitdi" duyğusu onu daha da mehv edirdi.Sebebini bilmediyi ayrılığın ezabını çekirdi. Ekber ise onu itirdiyi üçün özünü yeyib bitirirdi. Jale etdiyi emele peşman olmuş erinin üzüne baxa bilmirdi...Ekberin keçmişi onun geleceyine sedd qoymuşdu ...Günahsız Nur ise her gün daha da solurdu.Ilk defe sevmişdi birisini. En azından sebebini öyrenmek üçün Anara üz tutdu.Anar ise Ekberin tapşırığı ile ona her şeyi danışdı.Hemin gece bilerekden xeyanet etmiş kimi danışmışdı her şeyi Nura.Nur şok üstüne şok yaşayırdı.Bütün bedenini soyuq ter ehateledi, sanki üreyini söküb yerinden Çıxartmışdılar. Ekberin bir keçmişi var ve o keçmiş Jale idi.Doğma emisiqızı.Bu tesadüf heç xoş olmamışdı. Ekberin Jaleni seçib ona yeniden geri qayıtması ise Lap mehv etmişdi her şeyi.O sadece Ekbere nifret yağdırırdı. Heyatını mehv etmişdiler. Anarın yanından ayrılıb sahile üz tutdu.Bir anlıq dizleri boşaldı , yere çöküb hönkür-hönkür ağladı. Bunu kenardan acı ile izleyen Ekber ise daha da çökmüşdü."Keçecek Nurum , unudacaqsan.Men sene layiq deyilem" O Nur üçün Nurdan , sevgisinden keçmişdi.Özünü günahkar hiss edirdi.Bütün günahların daşıyıcısı Jale ise Nurun her şeyi bildiyini öyrenmişdi. Üzü yox idi qarşısına çıxmağa. Günah onun olduğu halda Nurun nifretini Ekber qazanmışdı. Anar ise dostunun sözünü yere salmamaq üçün yalan söylemişdi. Günler keçirdi. Sentyabrın 15i. Ders ili başlamışdı. Nur ve Ekber bir-birlerini görmek üçün bu günü sebirsizlikle gözleyirdiler..Ekber her gün Nurgilin evinin önünde onu kenardan görmeye çalışsa da

<< 1 [2] 3 >>