alınmırdı.Nur özünü eve qapatmışdı.Bu gün ise qarşılaşma çox çetin olacaqdı... Nur koridorda derse girende görmüşdü Ekberi.İkisi de çox solğun idiler.Nurun gülen gözleri çökmüşdü.Evvelki qız deyildi. Bir-birinin yanından iki yad insan kimi gelib keçdiler. Sanki iller keçmişdi. Amma üreklerindeki sevgi hesretle daha da artmışdı. Nur Ekbere nifret edirdi .Ya da özünü edirmiş kimi göstermeye çalışırdı. Ders çıxışında Nur iti addımlarla mektebi terk etdi.Piyada dayanacağa doğru gederken yanından süretle keçen maşın onu yere yıxmışdı.Bunu kenardan Gören Ekber celd qaçıb onun yanına geldi.Qolundan tutub qaldıranda
-Yaxşısan Nur?
-Burax meni.Bu nedir ki, sen ruhumu incitmişdin..
Ekber bu sözden sanki yıxılmışdı. Nur qolunu ondan çekib axsayaraq taksi saxlayıb terk etdi onu. Eve geldiyinde Anası Vefa xanımın sözlü insana benzediyini görüb ne deyeceyini soruşanda cavabında eşitdiyi söz ona çox toxunmuşdu...

*********

Topuqlu ayaqqabımın sesi koridoru ehatelemişdi. İş yerindeki her kesle salamlaşıb masamın arxasına keçdim. Bundan sonra sadece işim üçün çalışacaqdım. Yeni başlanğıc qurmağa qerarlı idim. Artıq o ve onun xatireleri yox olmuşdu menim üçün.Düşünmeyecekdim.Artıq tesadüflere inanmırdım.O gün parkda son defe gördüyümü sanmışdım.Amma......
Yeni layihelerin bir sürü senedlerini stolumun üzerinde gördüm.Katibeden soruşduqda "Ekber bey bunların hamısını sizin hazırlamanızı emr etdi."
Deyesen sehv eşitdim."Kim?"

Müellif;Mehri Elizade

<< 1 2 [3]