Boş vaxt tapmışdı,bir kafeye
girib qehve içmeyi qerara
aldi.Bir stol arxasına oturub kofe sifariş
verdi.Xidmet gösteren qız kofeni getirdi,geri
qayıtmaq isteyende,oğlan "Bagışlayın"deye
müraciet etdi.Sonra"Mene duz getire bilersiniz?"
soruşdu. Ardınca "kofeye tökmek üçün" deye
elave etdi.Qız duz getirdi ve teecüble oğlanı
izledi.Oğlan heqiqeten duzu kofeye qatdı ve
içmeye başladı.Daha sonra teecüble baxan qıza
bele açıqlamaga başladı"Men deniz kenarında
böyümüşem,ailem hele de orda yaşayır,o qeder
denizde oynayırdım ki,ağzımdan hec denizin
duzlu suyu getmirdi.Indi her ailemi xatırlayanda
duzlu kofe içirem ve bu mene lezzet edir".Bundan
sonra qız öz-özüne fikirleşdi ki,eger bu oglan
ailesini bu qeder xatırlayırsa,onunla evlensem
meni de heç vaxt unutmaz,ağlında,fikrinde yalnız
men olaram." Ve onlar görüşmeye başladı,bir
birlerini sevdiler ve nehayet evlenib,xoşbext bir
aile oldular.Er hemişe kofe isteyende qadını ona
"sevdiyi" kimi,yeni duzlu kofe hazırlayardı.Aradan
düz 50 il ötdü.Ve bir gün yaşlı er berk
xestelendi,artıq öleceyini hiss edirdi.Ölmeden
önce arvadına vefatından sonra oxuması üçün bir
mektub verdi.Belece yaşlı er dünyasını
deyişdi.Onu çox seven qadını mektubu açdı ve
oxumağa başladi.Mektub bele idi : << Ezizim
senden çox-çox üzr isteyirem.Bütün heyatımızı
bir yalan üzerinde qurduğum üçün bagışla
meni.Heyatım,sene ömrümde birce defe yalan
dedim.O da "duzlu kofe" idi.O vaxt sen kofeni
getirende men baxışlarımı senden ayıra bilmirdim
ve heyecandan şeker evezine duz istedim
senden.Sonra da mecbur qalıb bu yalanı
uydurdum.Men heç vaxt duzlu kofeni
xoşlamamışam.Amma bu yalan üçün de heç vaxt
peşman olmadım.Min ömrüm daha olsa onu
seninle duzlu kofe içerek keçirerdim.Çünki seni
çox lap çox sevirem,sevgilim>> Mektub
bitmiş di.Ya şlı qadının gözyaşları ise hele de
mektubu isladırdı.Ve o öz-özüne düşünürdü
ki:"Demek,esl sevgi üçün bir ömür boyu bele
duzlu kofe içmek olarmış