Sonun baslanqici

Bəzən qarşındakına olan hirs bürüyər gözünü. Ondan qisas almaq istəyərsən.Ya da hər şeyin bitdiyinə inandırarsan özünü. Nur çox ağır zamanlar keçirirdi.Onun üçün həyat sönmüşdü . Bu dəqiqə hər şeylə razılaşmağa hazır idi. Əkbərin keçmişini unutmasına bəs etməmişdi onun sevgisi. Nə unuda bilirdi, nə də yenidən başlamaq olurdu. Vəfa xanım bir qədər pafosdan sonra dilləndi.
-Qızım artıq ikinci kurssan.Böyük qız olmusan.Atanın ailəvi dostlarının oğlu Tural sənə elçi düşmək istəyir.Yaxşı da oğlandı.Sənə korluq çəkdirməz.Sabah axşam elçi gələcəklər.Biz razıyıq sənin də fikrini öyrənmək istəyirik.
-Nə bilirsiniz edin- Nur solğun tərzdə bu sözləri söyləyib otağına qalxdı. Bu otaq artıq onun qaranlıq dünyası olmuşdu. Divarlar şərik olacaqdı sanki acısına. Əkbərli günləri düşünüb düşünüb ağlayırdı sadəcə.Onu çıxara bilmirdi ağlından, ürəyindən ...Əkbər isə ürəyinə daş bağlamış onu özündən uzaqlaşdırmağa çalışırdı. Amma onu itirməyə dözə bilməzdi.
Nur bu gün dərsə getməmişdi. Axşam elçiləri gələcəkdi.Heç Turalı tanımırdı da. Amma Əkbərə olan hirsi onu buna məcbur etmişdi. Keyimişdi sanki.O Əkbərin olmalı idi . İndi ona başqa gözlərmi baxacaqdı? Başqa əllərmi toxunacaqdı? Axşam oldu .Elçilər gəlmişdi artıq.Nur çox həvəssiz idi. Oğlanın heç üzünə də baxmadı. Otağına qapatdı özünü.Öz inadına qalib gələ bilmirdi amma içində bir ümid atası bəlkə verməz deyə işıldayırdı.Taa ki, Allah xeyirli etsin sözünü eşidənədək.Sanki həyat onun üçün sönmüşdü. Boşluqda hiss edirdi özünü.Havası çatmırdı. 1 həftəyə nişanlanacaqdı. Dərsə gedib gəlirdi Əkbəri görsə də ona çox hirsli idi. Ürəyində isə "mən nişanlanacam.Səni çox sevdim ." Söyləyirdi.Hər ikisi üçün çox çətin idi .
1 həftə keçmişdi artıq.Nuun nişan günü idi.Heç üzü gülmürdü. Sanki bu onun nişanı deyildi.Tural da həvəssiz idi.Ailəsinin məcburiyyətindən Nuru seçmişdi.Onun da sevdiyi var idi. Nişan bitmişdi.Anar Əkbərə Nurun nişanlandığını söyləyəndə onun halını təsəvvür etmək mümkün deyildi. Sanki yıxılmışdı