Universitetə sənədlərimi verməyə getdiyim gün görmüşdüm onu ilk dəfə.Parıltılı gözlərlə və özünə xas gülüşüylə fərqli biri olduğunu hiss etdirmişdi.Universitetdə qeydiyyat zamanı qısa söhbətimiz oldu.O atsı ilə gəlmişdi və o baxışları ilə menim içimdə heç vaxt hiss etmədiyim duyğular yaratdı.Orada tanış olmuşduq və illərlə davam edəcək bir eşqin,sevginin xoşbəxtliyin təməli orda atılmışdı.
Dərslərin başladığı ilk gündən onu axtarmağa başladım.hər günüm demək olar onu aramaqla keçirdi.Amma onu tapa bilmirdim.Ümidimi artıq itirmiçdim.Amma birdən-birə o özü məni tapdı.hər defə onunla danışarkən içimdə dəyişiklik baş verdiyini hiss edirdim.Ürək döyüntülərim güclənirdi.bundan sonra həyaımda yalnız o var idi...
Aramızdakı sevgi aylar keçdikcə artırdı.Bir yerdə olduğumuz müddətdə sevinc,kədər ,sevgi kimi duyğuları da birgə yaşamışdıq.4 il ərzində dəmək olar ki hər günümüz birgə keçmişdi.Və bu mənim ona olan sevgimi daha da artırmışdı."Bir insanın başına gələcək ən çirin bəla sənsən deyəndə",həyatımızın sonuna kimi ayrılmayacağımızı dəfələrlə demişdi.
Və sonunda Universiteti bitirdik.Amma onun bir neçə aylıq Fransaya-qardaşının yanına getməsi lazım oldu.O mənə i"Getməyimə əsəbləşmirsən ki?" sualını verəndə "getmək lazımdısa get" cavabını verdim və o mənə belə anlayışlı olduğuma görə təşəkkür elədi.Ona gətmə demək istəyirdim,amma "GETMƏ" deyə bilmədim...
O getdi və 3 ay ərzində ağlımda ancaq o var idi.Evlərinə zəng edirdim bu vaxta qədər o qayıtmalı idi.Günlərcə Zənglərimə cavab verilmədi.Amma bir gün cavab gəldi və onun bir daha gəlməyəcəyini dedi.Başqa heç nə soruşmadan telefonu bağladım.Günlərcə yuxularımda onu gördüm gəlməməyini Qəbul edə bilmirdim.Bir gün evlərinə getdim ,qapın; anası açdı.Nə baş olduğunu soruşanda onun Fransada avtomobil qəzasında öldüyünü dedi.
İllərcə özümə bu sualı verdim "GETMƏ demək yetərliydi?"...