İslam Peyğəmbəri (s) “Məvəddət” ayəsinə (“Şura”,
23) əsasən ömrünün son anlarınadək ümməti Əhli-
beyti (ə) tanımağa və onlara itaətə çağırmışdır.
Əhli-beyti tanımaq və onlara itaət Allahın kitabı və
səhih rəvayətlərdə təsdiqini tapmış zərurətdir. Bu
həqiqətə diqqət dünya və axirət səadəti üçün
hazırlıqdır. Uyğun həqiqətə diqqətsizlik əbədi
bədbəxtliklə, insanın zəhmətlərinin puça çıxması
ilə nəticələnir.
İmam Sadiq (ə) Müəlla ibn Xünəysə buyurur: “Ey
Müəlla! Əgər bir bəndə yüz il (Kəbədə) Allahın
rükn və məqamı arasında bəndəlik etsə, gündüzlər
oruc tutub, gecələr ibadətə məşğul olsa, vaxtını
raz-niyazda keçirsə, qocalıqda qaşları gözlərinin
üstünü örtənədək, boynunun sümükləri sinəsinə
enənədək bu halda olsa, amma bizim haqqımızı və
yerimizi bilməsə, heç vaxt onun üçün mükafat
olmayacaq.” (“Səvabul-əmal və İqabul-əmal”, 455;
“Əl-məhasin”, 1-90, bab 16, hədis 40; “Biharul-
ənvar”, 27-177, bab 7, hədis 24)
Quran ayələri və mötəbər rəvayətlərdə təsdiqini
tapmış bu mərifət insanı Əhli-beytdən (ə)
uzaqlaşdıran hicabları aradan qaldırır. Nəticədə o
böyük insanların varlığının, üslubunun, maarifinin
təsiri insanın həyat səhifəsində özünü göstərir.
Əgər insan Əhli-beytin (ə) varlıq aləmində
mövqeyini, insanlıq məqamını anlayıb həyatın
bütün sahələrində onların göstərişlərinə tabe
olursa, belə bir tanışlıq həqiqi tanışlıqdır.
Əgər biz Əhli-beyti (ə) ayə və rəvayətlərin
göstərdiyi ünvanın həqiqi nümunəsi kimi tanısaq
və bilsək ki, onlar “əhlüz-zikr”, “sadiqin”,
“muhsinin”, “muttəqin”, “mucahidin”, “muminun”,
“sabirin”, “ülul-əlbab”, “sirat”, “səbir”, “sarəllah”,
“vəchullah”, “eynullah” kimi təbirlərin ən üstün
təcəssümüdür, onlardan necə faydalanmağın və
xoşbəxtliyimiz üçün necə bəhrələnməyin yolunu
taparıq. Anlayarıq ki, onlardan savayı nicat gəmisi
və həqiqi rəhbər yoxdur. Dünya və axirət
çətinliklərində, vəsvəsələr hücum etdiyi vaxt yalnız
onlara üz tutarıq. Beləcə, ağlımızı, ruhumuzu və
qəlbimizi onların pak maarif şərbəti ilə