"Sen de getme "
Bölüm 4
Çaresizlik ele bir veziyyetdi ki, insan o an ne edeceyin bilmir..
Ne qeder yalvarsamda, çırpınsamda bu insanda insanlıq duyğusu yox idi..Qolumdan tutub meni zorla harasa aparırdı..-Yunis, yalvarıran burax...
-Sene demişdim..sen mecbur etdin! sabah artıq hamı bilecek ki qaçmısan
Ne?! ?.."Bu insanın psixolji problemleri var idi..yoxsa men bilmirdim..guya öz kefimle bununla qaçırdım".. Burax dedim kömey edin..Qışqırmaqdan sesim batmışdı.Meni hara apardığın bilmirdim..Ayağım burxulmuşdu..Dizimde qanayırdı,deyesen.. hıçqıraraq ağlayırdım..
-Kes sesini! Mız-mız sesin başıma düşdü..Bu gün dostumun evinde qalarıq evi bizim üçün hazır edibler..- Bu adam ne danışırdı, yeni her şeyi evvelden planlaşdırmışdı.. Ya mene toxunsa mehv olaram..yox ola bilmez nese etmeli idim..o cesareti hardan tapdım bilmirem, qolun var gücümle dişleyib qaçmağa başlamışdım..-Aaa deyib qışqırmağı bir olmuşdu.
Ayağım incitdiyi üçün çox uzaqlaşa bilmedim..saçımda el hiss etdiyim anda dayanmışdım.

Balaca ifrite,ele bilirdin menden qaça bilersen!..saçımı dartıb meni saxlamışdı...-Bunu sen istedin..- arxaya getmek isteyende ayağımın daşa ilişmeyile yıxlamağım bir olmuşdu..Yunisin baxışları şikarını her an parçalamağa hazır olan şiri xatırladırdı..Üstüme geldiyini görende qışqırmağa başlamışdım...Toxunma mene, yalvarıram..Kömek edin!
-Toxunma qiza! Allahım çox şükür..bu ses Celil.m...- burax qizi eclaf demeyi ile Yunise yumruq ilişdirmeyi bir olmuşdu..Her ikisi bir- birini öldürercesine vururdu.. Yerimde donub qalmışdım.. Yunis ayaga qalxıb elinin tersi ile agzının qanın silib tüpürdü..-Bizim mehşur müellimimiz, sen kimsen sene ne var!?
-Bura dağ başı deyil qızı zorla aparırsan, istemir seni!..-sen qarışma, men onu sevirem, belke, sen de ona göz tikmisen he?!
-Bu sözü demeyi ile Celil.m onun üstüne cunmağı bir olmuşdu.. Sevgi bele olmur!. Eşitdin eclaf,... ! Qulaqlarımı elimle tutumuşdum..Yunis artiq yerde idi, o, güclü olsada, Celil.n onadan qat-qat güclü

[1] 2 3 4 >>