"Feryad eden ümidler"(Xeyale Murad)
I hisse(real)
Namiq- ana üzüne hesret qalan körpelerden oldu. İki yaşında iken sevimli anasını itirdi. Qısa zamanda atası yeniden aile qurdu. Analıq eli altında, çetinlik ve zülüm içinde böyümesinler deye, nenesi bu iki körpeni öz evine apardı. Kiçik qardaşı ile ana nenesine sığınıb, onun himayesinde böyüdüler. Anasız heyat ne qeder çetin ola bilerse o qeder çetin keçmişdi onun üçün. Qardaşına hem böyüklük, hem de dostluq edirdi. İller keçdikce içine qapalı böyüyür. Hisslerini kimseyle bölüşmeyen, sakit tebiteli ve medeni insan kimi yetişir. Yaşadığı kend onun üçün o qeder doğma olur ki, dünyanın harsına getse de yene de öz kendine geri döneceyine söz verir. Veteninin her qarışını severek, onu qorumalı olduğunu derk ederek böyüyür. Orta tehsili rayonda bitirib, Bakıda peşe mektebinde tehsilini davam etdirir. Peşeye sahib olmaq gözeldir. Lakin Namiq üçün bu yeterli olmur. O Rusiyada xüsusi milis mektebine oxumağa gedir. Bu iller erzinde polis olaraq yaxşı yetişir. Ve tezlikle teyinatla öz doğma rayonuna işlemeye gelir. Namiqin xarakterinde ve xarici görnüşünde iller öz tesirini göstermişdi. Onda olan yaraşıq ve boy-buxun çox qızların üreyinde taxt qurur. Bir çoxunun üreyini ovsunlayır. Lakin Namiqin gözü yalnız bir ceyrana bend olur. Mehriban orta mekteb müellimesi işleyir. Çoxlarının arzu edeceyi gelin simvoluna çevrilir. Her ana onun kimi qızı, onun kimi gelini olmasını arzu edir. Lakin onun qapısına geden her elçiye “yox” deyilir. Bütün kend onun gözelliyinden sadeliyinden ve adı kimi mehribanlığından valeh olurdu. O keçen küçede her kes işini atıb ona tamaşa ederdi. Cavan oğlanlar mekteb heyetine sıra ile düzülerdi. Çoxu onu özüne yoldaş edeceyi haqda xeber göndererdi. Lakin hamsı Mehribanın qelbinden xebersiz idi. Kende yenice qayıtmış polis oğlana könül vermişdi. Bir-birlerinden xebersiz gizli sevgi besleyirdiler. Bu sanki qismet idi. Bir gün Namiq atasını ve kendin sayılıb seçilen ağsaqqallarını Mehribanın qapısına elçi

[1] 2 3 >>