"Fəryad edən ümidlər"(Xəyalə Murad)
I hissə(real)
Namiq- ana üzünə həsrət qalan körpələrdən oldu. İki yaşında ikən sevimli anasını itirdi. Qısa zamanda atası yenidən ailə qurdu. Analıq əli altında, çətinlik və zülüm içində böyüməsinlər deyə, nənəsi bu iki körpəni öz evinə apardı. Kiçik qardaşı ilə ana nənəsinə sığınıb, onun himayəsində böyüdülər. Anasız həyat nə qədər çətin ola bilərsə o qədər çətin keçmişdi onun üçün. Qardaşına həm böyüklük, həm də dostluq edirdi. İllər keçdikcə içinə qapalı böyüyür. Hisslərini kimsəylə bölüşməyən, sakit təbitəli və mədəni insan kimi yetişir. Yaşadığı kənd onun üçün o qədər doğma olur ki, dünyanın harsına getsə də yenə də öz kəndinə geri dönəcəyinə söz verir. Vətəninin hər qarışını sevərək, onu qorumalı olduğunu dərk edərək böyüyür. Orta təhsili rayonda bitirib, Bakıda peşə məktəbində təhsilini davam etdirir. Peşəyə sahib olmaq gözəldir. Lakin Namiq üçün bu yetərli olmur. O Rusiyada xüsusi milis məktəbinə oxumağa gedir. Bu illər ərzində polis olaraq yaxşı yetişir. Və tezliklə təyinatla öz doğma rayonuna işləməyə gəlir. Namiqin xarakterində və xarici görnüşündə illər öz təsirini göstərmişdi. Onda olan yaraşıq və boy-buxun çox qızların ürəyində taxt qurur. Bir çoxunun ürəyini ovsunlayır. Lakin Namiqin gözü yalnız bir ceyrana bənd olur. Mehriban orta məktəb müəlliməsi işləyir. Çoxlarının arzu edəcəyi gəlin simvoluna çevrilir. Hər ana onun kimi qızı, onun kimi gəlini olmasını arzu edir. Lakin onun qapısına gedən hər elçiyə “yox” deyilir. Bütün kənd onun gözəlliyindən sadəliyindən və adı kimi mehribanlığından valeh olurdu. O keçən küçədə hər kəs işini atıb ona tamaşa edərdi. Cavan oğlanlar məktəb həyətinə sıra ilə düzülərdi. Çoxu onu özünə yoldaş edəcəyi haqda xəbər göndərərdi. Lakin hamsı Mehribanın qəlbindən xəbərsiz idi. Kəndə yenicə qayıtmış polis oğlana könül vermişdi. Bir-birlərindən xəbərsiz gizli sevgi bəsləyirdilər. Bu sanki qismət idi. Bir gün Namiq atasını və kəndin sayılıb seçilən ağsaqqallarını Mehribanın qapısına elçi