göndərdi.

--Ay bala, onun atası bu günə kimi neçə elçini əliboş qaytarıb.

--Ata, mənim kimi oğlan qapısını açmayıb da ona görə. Sən get baxarsan o mənim qismətimdi.

Atasını razı salıb göndərdi. Mehribanın atası artıq bilirdi ki, bu rayona polis olarq gəlmiş cavan oğlanın elçilərdi. Ailə olaraq kasıb olduğunu da bilirdi. Lakin Mehribanın könlü olduğunu hiss edib elçilərə “hə” verildi. Beləliklə, Mehribanın qapısında tez bir zamanda toy havası çalındı. Bütün kənd bəylə gəlinin tamaşasına düzülmüşdü. Mehriban hər zaman qismətə, taleyə və əlamətlərə inanırdı. Elə toy günü də bir bədbəxtlik baş vermişdi. Mehriban gəlinliyini geyməzdən əvvəl nişan üzüyünü quyuya saldı. Bir neçə nəfərin köməkliyi ilə bəxt üzüyünü tapdılar. Lakin bu Mehribanın qəlbində qara ləkə kimi qaldı.

Mehribanla evliliklərinin ilk illərini ata evində yaşadılar. Lakin qısa zamanda Namiqin analığı öz oğluna toy etdi və evə daha bir gəlin gətirdi. Bu sıxlıqdan qurtulmaq üçün Namiqə uçuq-sökük bir ev verdi. İki mərtəbəli olmasına baxmayaraq tamamilə yaşamağa yararsız bir ev idi. Lakin qısa zamanda Mehriban ana olacaqdı. Başlarını salmağa bir ev olmalı idi. Odur ki, Namiq həmin evə yüngülcə əl gəzdirdi. “Ən azından bir müddətlik yaşamaq üçün evimiz var” dedi. Tezliklə qızları Nigar dünyaya gəldi. Ailənin ilki idi. Çox sevilirdi. Lakin Namiq iki gündən bir işdə növbədə olduğundan həmin bir gecəni Merhiban körpəsi ilə yalnız qalmalı olurdu. Təklikdən qorxmazdı. Ancaq Namiqsiz çox darıxırdı. Daima onun yolunu gözləyirdi. Mehribanın anası Sevincin əli ilə evdə bişən hər yeməkdən bir pay da onlara göndərərdi. Sevinc Mehribanın kiçik bacısı idi. Hər gün Mehribana Nigara baxmağa kömək edər, ya da evə əl gəzdirib, səliqəyə salardı. Çünki Mehriban artıq ikinci uşağını gözləyirdi. Nigar da kiçik idi. Odur ki, Mehriban həm Nigara həm evə, həm özünə, həm də yoldaşına yetişə bilmirdi. Sevinc hər gün o evə gedərək bacısının nə qədər işini yoluna qoyurdu. Namiqin işi çox qəliz idi. Çox vaxt sərhəd