d rayonlarda kəndlərdə növbədə olurdu. Bəzən elə olurdu ki, iki gün heç evinə gələ bilmirdi. Mehriban yaman nigaran qalırdı ondan. Lakin bir gün...

"--Hara gedirsən Namiq?

--Döyüşə gedirəm.

-- Getmə. Yalvarıram sənə.

-- Getməliyəm. Qonşu kəndə hücum çəkiblər. Kəndi qorumalıyıq.

--Səni and verirəm Allaha, getmə!...

-- Nə desən də getməliyəm. Quduz itlər kimi hücum çəkiblər. Qarşılarına çıxan hər kəsi öldürürlər. Məni anla. Vətən əldən gedir. Özünüzə yaxşı baxın. Bəlkə bir də...

-- Yox... Getmə, Namiq!