gönderdi.

--Ay bala, onun atası bu güne kimi neçe elçini eliboş qaytarıb.

--Ata, menim kimi oğlan qapısını açmayıb da ona göre. Sen get baxarsan o menim qismetimdi.

Atasını razı salıb gönderdi. Mehribanın atası artıq bilirdi ki, bu rayona polis olarq gelmiş cavan oğlanın elçilerdi. Aile olaraq kasıb olduğunu da bilirdi. Lakin Mehribanın könlü olduğunu hiss edib elçilere “he” verildi. Belelikle, Mehribanın qapısında tez bir zamanda toy havası çalındı. Bütün kend beyle gelinin tamaşasına düzülmüşdü. Mehriban her zaman qismete, taleye ve elametlere inanırdı. Ele toy günü de bir bedbextlik baş vermişdi. Mehriban gelinliyini geymezden evvel nişan üzüyünü quyuya saldı. Bir neçe neferin kömekliyi ile bext üzüyünü tapdılar. Lakin bu Mehribanın qelbinde qara leke kimi qaldı.

Mehribanla evliliklerinin ilk illerini ata evinde yaşadılar. Lakin qısa zamanda Namiqin analığı öz oğluna toy etdi ve eve daha bir gelin getirdi. Bu sıxlıqdan qurtulmaq üçün Namiqe uçuq-sökük bir ev verdi. İki mertebeli olmasına baxmayaraq tamamile yaşamağa yararsız bir ev idi. Lakin qısa zamanda Mehriban ana olacaqdı. Başlarını salmağa bir ev olmalı idi. Odur ki, Namiq hemin eve yüngülce el gezdirdi. “En azından bir müddetlik yaşamaq üçün evimiz var” dedi. Tezlikle qızları Nigar dünyaya geldi. Ailenin ilki idi. Çox sevilirdi. Lakin Namiq iki günden bir işde növbede olduğundan hemin bir geceni Merhiban körpesi ile yalnız qalmalı olurdu. Teklikden qorxmazdı. Ancaq Namiqsiz çox darıxırdı. Daima onun yolunu gözleyirdi. Mehribanın anası Sevincin eli ile evde bişen her yemekden bir pay da onlara göndererdi. Sevinc Mehribanın kiçik bacısı idi. Her gün Mehribana Nigara baxmağa kömek eder, ya da eve el gezdirib, seliqeye salardı. Çünki Mehriban artıq ikinci uşağını gözleyirdi. Nigar da kiçik idi. Odur ki, Mehriban hem Nigara hem eve, hem özüne, hem de yoldaşına yetişe bilmirdi. Sevinc her gün o eve gederek bacısının ne qeder işini yoluna qoyurdu. Namiqin işi çox qeliz idi. Çox vaxt serhed

<< 1 [2] 3 >>