qorxmuşdum.Onlardan biri mənim üzərimə gəlməyə başladıqca geri Addımlayırdım.Kömək edin deyə qışqırırdım.Ancaq ətrafda heç kəs gözə dəymirdi.Daha da geri getdikcə özümü kiminsə qucağında hiss etdim bu o idi Əkbər.Içkililərdən birini yumruqla vurub yerə yıxdı digəri bunu görüb bıçaq çıxartdı.Çox qorxmuşdum.Birdən o qəfl zərbə ilə Əkbərə hücum çəkdi.Aman Allahım onun qolundan qan axırdı.O bıçağı həmin adamdan alıb onu yumruqla yerə sərdi.Əlini mənə uzatdı.Və onun əlindən tutdum. Onlar ayağa qalxmamış biz oradan uzaqlaşdıq. Əkbər məni maşınla aparmağı təklif etdi. Yox, özüm gedərəm deyib uzaqlaşmaq istəyirdim ki, deyəsən sənə dərs olmadı deyib məni qucağına aldı. Ayıbdır burax məni desəmdə artıq maşında idim. O sükan arxasına keçib qapıları kilidlədi . "İnadını atmamısan hələ də"deyib maşını idarə etməyə başladı. Biz ev ünvanımızı dəyişmişdik.Mən heç demədən o məni qapımızın qarşısına gətirdi. Ünvanımı hardan öyrənmişdi ki? Deyə təəccübləndim. Təşəkkürümü bildirib maşından düşüb evə doğru addımladım. Üzümü dönüb ona bir daha baxıb gülümsədim . O mən içəri girəndən sonra getmişdi. Evə girəndə bizimkilər hələ də yatmamışdılar.Sabah Muradgil Moskvaya yola düşəcəkdilər. Onlara çox öyrəşmişdim.Indi Fidansız səs küysüz qalacaqdı bu ev. Atam hələ gəlməmişdi. Nahar süfrəsini hazırlayıb hər kəs masa arxasına keçirdi ki , atam da gəldi Beləcə ailəmiz tam olmuşdu. Biz nahar etdik.Yorğun olsam da bu gecə çoxlu söhbətləşmək istəyirdim Muradgillə.Fidan isə cizgifilmə baxırdı. Gecə düşür hər kəs öz otağına çəkilmişdi. Yerimə uzanıb bu gün olanları Düşündüm.Artıq Əmin idim.Əkbər hələ də məni sevirdi sadəcə bizim vaxta ehtiyacımız var idi ...Daha Bir yeni şans üçün..
Müellif;Mehri