"Sən də getmə"
Bölüm 5
Məni atəşlərə tərk edib getmə,
Uçub səmalara ey ruhum getmə,
Bilirəm dəymişəm xətrivə gözəl,
Nə olar sən məni tərk edib getmə...
-"Bu nə demək idi? Bu adamdan qurtulduğumu sansamda, deyəsən, sevincim ürəyimdə qalacaqdı.."
-Deniz, yaxşısan? O kimidi?!Rengin də ağarıb..Dəniz?
-Hə..hə yaxşıyam.Gedək..-"Avtobusa minib yola düşmüşdük...Yaxşıyam desəmdə beynimdəki fikirlər məni yeyib bitirirdi.Qorxurdum, bu adam məndən nə vaxt əl çəkəcəkdi..cəhənnəm olsun, bunları düşünmüyəcəkdim..
Uşaqlıqdan özümə qapalı olmuşam.Nəsə problemim olsada, heç kimlə bölüşməzdim..Bəlkə də, atasız, anasız olduğum üçün idi..amma mən bununla əlaqələndirmirdim. Nənəm mənim çox saf olduğumu deyir.İnsanlara tez inanıram, amma bu o demək deyildi ki, hər şeyimi onlarla paylaşardım.Gələcəkdə də bu saflığım başıma bəla olacaqdı.."-Yola çıxdığımız bir-iki saat olardı, nə mən danışırdım, nə də Cəlil.m..Hər kəs bundan sonra nə olacağın düşünürdü.Bu sükutu mən pozdum..
-Cəlil.m yaxşısız?
-Yaxşıyam..
-Nəsə problem var? Səhərdən bir kəlmədə danışmırsız?
-Yox..Hər şey yaxşıdı "Necə deyimki problem sənsən.Bu fikirləri başımdan atmaq istəsəmdə bacarmırdım.Həsən əmi Dənizin imtahanına qədər yanında ol demişdi.Bundan sonra necə olacaqdı?"
-"Yaxşıyam desədə onun gözlərindəki qəmi görürdüm. Artıq sual vermək istəmirdim.Nənəm mənə belə öyrətmişdi «Susmalı olduğun yerdə danışmıyacaqsan».Hər zaman gözlərinin içi gülən adamın indi gözlərində sanki illərin qəmi, kədəri var idi...-Artıq bir neçə saat idi ki, yol gedirdik.Şəhərin girəcəyindən onu bezdirmişdim.Bura haradı?, Ora haradı?, O nədi? kimi sualları dayanmadan verirdim.Bakıya ilk dəfə idi gəlirdim.Həqiqətən, çox gözəl və sirli şəhər idi.Yeni tikililər, hündür binalar adamı valeh edirdi.Keçdiyimiz yerlərə heyranlıqla baxırdım.Başımı pəncərədən çölə çıxardıb "dəniz" deyə bağırmışdım, deyəsən, onu güldürməyi bacarmışdım...
-Dəniz, sal başını içəri))
-Eee navaree??..-Ağzımı büzüb ona baxırdım
-Mənə belə məsum-məsum