gələr ayrılar və arada ayrılıqlar baş verər. Bunun da nəticəsində güclər zəifləməyə başlayar.

Təbii ki, bizim “1111” ola bilməməyimizin və ya bu vəziyyəti qoruya bilməməyimizin bir çox səbəbi vardır. Mənə elə gəlir ki, əsas səbəb iki əsr əvvəl o Prussiyalı əsgərin söylədiyi həqiqətdir. O əsgər bizə - “1111” olmaq istəyənlərə bu dərsi verdi: hər şeydən öncə “1” olmağı bacarmalıyıq. Tək başına qalsanız belə, daima həqiqəti söyləməli, “mən varamsa, haqq yaşayır, mən varamsa, inandığım hər şey var” deməyi bacarmalısınız. Bu, hər şeydən qabaq bir olmağın haqqını vermək deməkdir. Bu ”1”-in yanına sıfır qoymaq olmayıb öz “1”-dən ya da mənliyindən keçib çiyin-çiyinə çalışmaqdır.

Hal-hazırda təzadlı və ziddiyyətli bir dövrdə yaşayırıq. Bir yandan, xudbinlik və fərdiyyətçilik düşüncəsi beyinlərimizə və qəlblərimizə hakim kəsilmiş, digər yandan da müxtəlif qruplaşmalar və firqələrə bölünməklə, sanki şəxsiyyətimizi alçaltmağa girişmişik. Bununla yanaşı, haqq yolda ixlas və sədaqətlə səy göstərmək insan mənliyinin alçaldılması kimi qələmə verilir. Lakin ixlas çeşməsində mənliyini pak etməyi bacarmaq, öz eqoistliyindən imtina edərək, digər “1”-lərin cərgəsində dayanmağı bacarmaq şəxsiyyətindən əl çəkmək ya da mənliyini itirmək mənasına gəlməz. Əgər ifratçılıq öz mənliyini ilahlaşdırmaq və təkliyə çəkilərək, yoldan uzaqlaşmaqdırsa, laqeydlik, başısoyuqluq da özünü “1”-ə deyil, sıfıra bənzədərək, digər bir “1”-in yanında təsirsiz və səmərəsiz qalmaqdır. Əslində orta yol “1”–zi və mənliyimizi qoruyaraq, eqoistliyimizdən, xudbinliyimizdən uzaq durmaqdır. Bu, sanki bir qabdakı buza bənziyir. Su buzun ərimiş halıdır. Buz burada sanki suyun soyuq eqoizminin qurbanı olub qatılaşmış və başqa su kütlələrindən uzaq qalmışdır. Bu vəziyyətdən xilas olması üçün onun daha çox su kütləsinə ehtiyacı vardır.

Elə isə hər bir buz parçası öz qatılığından azad olaraq, başqa sulara qarışır. Bu misal dediyimiz “1”-lərə də aiddir. Bu birlər də öz məhdud çərçivələrindən uzaqlaşaraq, daha