"Feryad eden ümidler"(Xeyale Murad)
II hisse-final
"--Hara gedirsen Namiq?

--Döyüşe gedirem.

-- Getme. Yalvarıram sene.

-- Getmeliyem. Qonşu kende hücum çekibler. Kendi qorumalıyıq.

--Seni and verirem Allaha, getme!...

-- Ne desen de getmeliyem. Quduz itler kimi hücum çekibler. Qarşılarına çıxan her kesi öldürürler. Meni anla. Veten elden gedir. Özünüze yaxşı baxın. Belke bir de...

-- Yox... Getme, Namiq! Namiq?!...."

Mehriban öz sesinden qefl yuxudan oyandı. Alnını soyuq ter basmışdı. Namiq onun ömür gün yoldaşı, can yoldaşı idi. Onu yuxuda bele itirmek qorxunc idi. Bu yuxunun tesirinden ayılmağa çox çalışsa da, sehere kimi yata bilmedi. Namiqin yolunu gözleyirdi. Nigar yatmışdı. Betnindeki körpe de hemin yuxunun tesirinden bir an bele dayanmırdı. Sanki o doğulmamış körpeye olacaqlar agah olmuşdu. Mehriban ayağa qalxıb otağı gezdi. Gözü Namiqin iş köyneyine sataşdı. Ütelemek üçün hazırlaşırdı ki, belinden ağrı qopdu. Ütünü yeniden yerine qoyub, yatağına uzandı. "Namiq, axı bu ne yuxu idi. Birce seher tez açılsaydı." Üreyinde Namiqle çox danışırdı. İndi de onsuz qaldığı gecelerden biri idi. Namiqin ruhu bele duymadığı sözler deyirdi.

Dan yeri sökülende Mehriban yuxuya getmişdi. Nigar her zaman olduğu kimi ilk anasını oyatmağa başladı. Mehriban gözlerini açıb saata baxdı. Artıq Namiqin gelişine az qalmışdı. Celd yatağı yığışdırıb, metbexe keçdi. Bu zaman qapı qaçıldı. Namiq telesik eve girdi. Mehribanı da Nigarı da öpüb salamlaşdı.

-Necesiz?

-Namiq, gece yuxumu qarışdırmışam. Yaxşısan?

-He men çox yaxşıyam. Sen özünü, balalarımızı düşün.

-Yemek hazırlayıram. Keç eyleş.

-Yemek yemeye vaxtım yoxdu. Geldim ki, köyneyimi deyişim. Hazırdi?

-İnan ki, imkan edib ütüleye bilmemişem. Özün ki, bilirsen Nigar decel, men de ki, yüklü. -Mehriban gülerek dedi. Düşündü ki, köyneyi o veziyyetde geyinmez. En azından onu ütüleyene kimi gözleye biler. Bu zaman çöldeki maşından siqnal sesi eşidildi. Namiq pencereden boylanıb:

-Bu saat

[1] 2 3 4 >>