"Fəryad edən ümidlər"(Xəyalə Murad)
II hissə-final
"--Hara gedirsən Namiq?

--Döyüşə gedirəm.

-- Getmə. Yalvarıram sənə.

-- Getməliyəm. Qonşu kəndə hücum çəkiblər. Kəndi qorumalıyıq.

--Səni and verirəm Allaha, getmə!...

-- Nə desən də getməliyəm. Quduz itlər kimi hücum çəkiblər. Qarşılarına çıxan hər kəsi öldürürlər. Məni anla. Vətən əldən gedir. Özünüzə yaxşı baxın. Bəlkə bir də...

-- Yox... Getmə, Namiq! Namiq?!...."

Mehriban öz səsindən qəfl yuxudan oyandı. Alnını soyuq tər basmışdı. Namiq onun ömür gün yoldaşı, can yoldaşı idi. Onu yuxuda belə itirmək qorxunc idi. Bu yuxunun təsirindən ayılmağa çox çalışsa da, səhərə kimi yata bilmədi. Namiqin yolunu gözləyirdi. Nigar yatmışdı. Bətnindəki körpə də həmin yuxunun təsirindən bir an belə dayanmırdı. Sanki o doğulmamış körpəyə olacaqlar agah olmuşdu. Mehriban ayağa qalxıb otağı gəzdi. Gözü Namiqin iş köynəyinə sataşdı. Ütələmək üçün hazırlaşırdı ki, belindən ağrı qopdu. Ütünü yenidən yerinə qoyub, yatağına uzandı. "Namiq, axı bu nə yuxu idi. Bircə səhər tez açılsaydı." Ürəyində Namiqlə çox danışırdı. İndi də onsuz qaldığı gecələrdən biri idi. Namiqin ruhu belə duymadığı sözlər deyirdi.

Dan yeri söküləndə Mehriban yuxuya getmişdi. Nigar hər zaman olduğu kimi ilk anasını oyatmağa başladı. Mehriban gözlərini açıb saata baxdı. Artıq Namiqin gəlişinə az qalmışdı. Cəld yatağı yığışdırıb, mətbəxə keçdi. Bu zaman qapı qaçıldı. Namiq tələsik evə girdi. Mehribanı da Nigarı da öpüb salamlaşdı.

-Necəsiz?

-Namiq, gecə yuxumu qarışdırmışam. Yaxşısan?

-Hə mən çox yaxşıyam. Sən özünü, balalarımızı düşün.

-Yemək hazırlayıram. Keç əyləş.

-Yemək yeməyə vaxtım yoxdu. Gəldim ki, köynəyimi dəyişim. Hazırdi?

-İnan ki, imkan edib ütüləyə bilməmişəm. Özün ki, bilirsən Nigar dəcəl, mən də ki, yüklü. -Mehriban gülərək dedi. Düşündü ki, köynəyi o vəziyyətdə geyinməz. Ən azından onu ütüləyənə kimi gözləyə bilər. Bu zaman çöldəki maşından siqnal səsi eşidildi. Namiq pəncərədən boylanıb:

-Bu saat