gəlirəm, Rəis!

-Belə tələsik hara gedirsən Namiq?

-Bir kənd var. Ora ermənilər hücüm çəkiblər. Yeddi ailə köməksiz qalıb. Əllərində silah da yoxdur ki, qorunsunlar. Onların müdafiəsinə gedirik.

-Yox... Getmə. Namiq, yalvarıram sənə.

-Getməliyəm, Mehri. Məni başa düş. -Namiq otağa keçib ütülənməmiş köynəyi geyindi.

-Dayan heç olmasa gözlə ütüləyim.

-Heç vaxtım yoxdu. Onları hər an öldürə bilərlər. Ütülü köynək geyinim deyə gözləyə bilmərəm.

-Namiq, mən qorxuram. Sən tez gəl. Gözüm yolda qalacaq bilirsən. İntizarda saxlama məni. Tez evinə dön.

Namiq ayaqqabılarını yenidən geyinib qapıdan çıxdı. Pilləkəndən düşə-düşə pencəyini düymələdi:

-Mehri, sən özündən və uşaqlardan muğayət ol. Bəlkə bir də....-sözünü bitirmədən getdi...

-Namiq! Namiq...

Mehribanın qəlbinə dağ basmışdılar sanki. Bir an rahatlaşa bilmirdi. Onun bu qapıdan çıxması, dediyi son sözləri kino lenti kimi gözlərinin önündə canlanırdı. Həmin gün Sevinc də bacısına dəstək olmağa gəlmişdi. Çox çalışdı onun kefini açsın, fikrini dağıtsın.

-Bacı, istiyirsən bu gecə səninlə qalım. Darıxmazsan.

-Yox Sevinc! İnan ki, ürəyim az qalır yerindən çıxa. Tez yatacam ki, səhər tez açılsın. Namiqim tez qayıtsın evinə. Ona bir şey olmasın. İlahi, ona heç nə olmasın.

Bir neçə saat sonra Sevinc evlərinə döndü. Mehriban Nigarı da qucaqlayıb yatağa uzandı.

- Buradır?- sürücü Namiqdən soruşdu.

-Hə deyəsən gəlib çatdıq. Düşün aşağı. Cəld olun! Səngərdə yerinizi tutun!

-Rəis, Namiq hər şeyi yoluna qoyacaq. Siz evə keçin.

-Namiqdən arxayınam. Lakin o namərdlərdən yox.

-Rəis, hər şey qaydasındadı. Düşməni kəndə yaxınlaşmadan məhv edəcəyik.

-Namiq, sürücüyə de ki, maşını xəlvət yerdə saxlasın.

-Baş üstə. Bu saat deyərəm.- Namiq yolu keçməzdən əvvəl əsgərlərə baxıb:-Vətənin keşiyində layiqincə durun! Bir düşməni sağ buraxmayın. Bu kəndi son nəfəsimizə kimi qoruyaq!

Bu zaman atəş eşidildi. Sürücü vuruldu. Namiq cəld əlini silaha aparmışdı ki, snayperlə