istəyirdi ki, dəstəyin o başından gələn ətürpədici səsdən yerində dondu. Dəsətək əlindən yerə düşdü. Çevrilib bacısının sual dolu üzünə baxdı:

-Namiqi ermənilər öldürüb... Aman Allah, Namiq ölüb- dedi və özünü həyətin qaranlığına atdı...

Namiq artıq ölmüşdü. Necə nalə çəkirdi Mehriban, necə fəryad edirdi ümidləri, arzuları. Bətnindəki körpəsi də, Nigarı da atasız qaldı o gecə. Vətən şəhid payını aparmışdı o gecə.

Bir həftə sonra oxuduğu orta məktəbə həmin kəndin ilk şəhid oğlu Namiqin adını verdilər. O gündən sonra şəhid gənclərin sayı artmağa başladı. Kəndin cəsur igidləri can qoyurdu vətən uğrunda. Namiqin şəhid olduğu gündən 2 ay sonra Mehriban dünyaya oğul gətirdi. Ona atasının adını verdilər. Dərd bitmək bilməzmiş kimi, düz 6 il sonra irsi xəstəlik nəticəsində dünyasını dəyişən Nigar balanı da yeddi yaşında torpağa tapşırdılar. Bu ağır itki Mehribanın sinəsində sağalmaz yara