gelirem, Reis!

-Bele telesik hara gedirsen Namiq?

-Bir kend var. Ora ermeniler hücüm çekibler. Yeddi aile kömeksiz qalıb. Ellerinde silah da yoxdur ki, qorunsunlar. Onların müdafiesine gedirik.

-Yox... Getme. Namiq, yalvarıram sene.

-Getmeliyem, Mehri. Meni başa düş. -Namiq otağa keçib ütülenmemiş köyneyi geyindi.

-Dayan heç olmasa gözle ütüleyim.

-Heç vaxtım yoxdu. Onları her an öldüre bilerler. Ütülü köynek geyinim deye gözleye bilmerem.

-Namiq, men qorxuram. Sen tez gel. Gözüm yolda qalacaq bilirsen. İntizarda saxlama meni. Tez evine dön.

Namiq ayaqqabılarını yeniden geyinib qapıdan çıxdı. Pillekenden düşe-düşe penceyini düymeledi:

-Mehri, sen özünden ve uşaqlardan muğayet ol. Belke bir de....-sözünü bitirmeden getdi...

-Namiq! Namiq...

Mehribanın qelbine dağ basmışdılar sanki. Bir an rahatlaşa bilmirdi. Onun bu qapıdan çıxması, dediyi son sözleri kino lenti kimi gözlerinin önünde canlanırdı. Hemin gün Sevinc de bacısına destek olmağa gelmişdi. Çox çalışdı onun kefini açsın, fikrini dağıtsın.

-Bacı, istiyirsen bu gece seninle qalım. Darıxmazsan.

-Yox Sevinc! İnan ki, üreyim az qalır yerinden çıxa. Tez yatacam ki, seher tez açılsın. Namiqim tez qayıtsın evine. Ona bir şey olmasın. İlahi, ona heç ne olmasın.

Bir neçe saat sonra Sevinc evlerine döndü. Mehriban Nigarı da qucaqlayıb yatağa uzandı.

- Buradır?- sürücü Namiqden soruşdu.

-He deyesen gelib çatdıq. Düşün aşağı. Celd olun! Sengerde yerinizi tutun!

-Reis, Namiq her şeyi yoluna qoyacaq. Siz eve keçin.

-Namiqden arxayınam. Lakin o namerdlerden yox.

-Reis, her şey qaydasındadı. Düşmeni kende yaxınlaşmadan mehv edeceyik.

-Namiq, sürücüye de ki, maşını xelvet yerde saxlasın.

-Baş üste. Bu saat deyerem.- Namiq yolu keçmezden evvel esgerlere baxıb:-Vetenin keşiyinde layiqince durun! Bir düşmeni sağ buraxmayın. Bu kendi son nefesimize kimi qoruyaq!

Bu zaman ateş eşidildi. Sürücü vuruldu. Namiq celd elini silaha aparmışdı ki, snayperle

<< 1 [2] 3 4 >>